Overexcitability #4: Verbeelding

Overexcitability #4: Verbeelding

Adrienne | Gifted People Hoogbegaafdheid, Overexcitabilities 32 Comments

Mijn favoriet van Dabrowski’s overexcitabilities is die van de verbeeldingskracht. Kenmerken zijn o.a. dat je op jonge leeftijd denkbeeldige vriendjes had waarmee je gecompliceerde plannen beraamde, meestal met veel drama. Je hebt een rijke verbeelding, een sterk vermogen tot gedetailleerde en levendige visualisaties. Fantasiespellen, analytisch denken, dagdromen, dramatische perceptie en gebruik van metaforen is daarbij ook kenmerkend.  

Op jonge leeftijd kon je feit en fictie nog weleens mengen en in de klas was je met jouw gedachten regelmatig afgedwaald naar een denkbeeldige eigen wereld. Er werd daardoor regelmatig gezegd dat je afwezig en dromerig overkwam.   

Hoe interessanter jouw denkbeeldige wereld, des te sneller je echter ook verveeld kunt raken met de gewone” wereld.  

Een betere wereld begint in de verbeelding 

Naarmate we ouder worden, zie ik vaak dat we vergeten onze verbeeldingskracht te gebruiken. Om te fantaseren over wat er kan zijn. We kijken naar wat er is en verliezen de magie van het leven uit het zicht. We durven niet volledig meer te geloven in nieuwe avonturen of in de realisatie van onze grote dromen en plannen. We hebben de teleurstelling ervaren van iets wat niet lukte, of dit bij anderen gezien. We zijn terughoudend geworden. 

Zo’n twee jaar terug merkte ik dit bij mezelf. Dat ineens’ het leven gewoontjes was. Dat ik geen avonturen meer beleefde. Dat ik geen grote missies meer voor me zag. En ook al had ik het goed, dat voelde als een groot gemis. Ik wilde mijn verbeeldingskracht weer gaan inzetten. Gaan fantaseren over wat er kan zijn. 

Het fantaseren over avonturen, over hoe ik mijn leven wilde leven, gaf mij al snel weer inspiratie. Het werd me steeds duidelijker wat klopte voor mij, ook al leek het nog onrealistisch. De afgelopen jaren heb ik sowieso gezien en geleerd dat onrealistisch niet onmogelijk betekent. Het betekent alleen dat het er nog niet is. En omdat ik weer voor me ging zien wat ik wilde dat er was, kon ik het ook daadwerkelijk stap voor stap gaan realiseren. Daardoor kon ik het avontuur en de magie weer terugbrengen in mijn leven. 

Wat kun je doen? 

Verbeelding is een krachtige tool in het creatieproces; If you can see it, you can achieve it. Gebruik daarom juist jouw verbeeldingskracht om te zien wat er voor jou kan zijn.  

Fantaseer over het leven dat jij voor jezelf wenst. Het huis waar je in zou willen wonen. Fantaseer over hoe je jouw levensmissie in de wereld aan het zetten bent. Gebruik de verbeeldingskracht om saaie dingen weer spannend te maken. Om je (weer) jong te voelen. Om de magie van het leven te blijven zien. Je gaat merken dat zelfs als er weinig verandert, het leven al meteen een stuk leuker wordt.  

Herken je dit? En hoe ga jij ermee om? Laat je het onder de blog weten? 

  

Yes, ik wil graag dat e-book! Je ontvangt dan ook de wekelijkse HB updates gemakkelijk in je mail.
Heb je de masterclass over hoogbegaafdheid al gevolgd? Je kunt gratis deelnemen en je hier aanmelden voor de eerstvolgende.

Vorige blogVolgende blog

Comments 32

  1. Wow weer zo een onderwerp dat me kippenvel geeft. Dank je wel en wat een mooie verhalen in de reacties.

    Conversaties die ik met mezelf voer:
    Hoe zou ik het willen? En er dan op los fantaseren… als ik dan aan mijzelf vraag wat is haalbaar en wat kan ik nu doen om daar naar toe te leven, brengt me spontaan weer in beweging. Het is echt fijn om in mijn element te zijn. En zolang ik blijf fantaseren gaat het super met me… de mensen in mijn omgeving verander ik in gedachten in wijze magische mensen, en de flat waar ik in woon is eigenlijk een appartement in een lux frans hotel. En ik geniet heerlijk op Ibiza als ik in de zon aan de Waal op een strandje zit.

    Er was een tijd dat ik angstig was voor het leven, bang dat ik het financieel niet voor mekaar zou krijgen, bang dat niemand om me geeft, bang voor geesten, bang voor conversaties, bang om niet goed genoeg te zijn. Dat was wel verdrietig want mijn fantasie maakt alles zo levendig, ik heb me toen behoorlijk in de nesten gewerkt.

    Maar ha! Leerzaam was het wel. En soms moet je misschien wel diep gaan om weer bij jezelf uit te komen. Nu de hele puinhoop weer is opgeruimd, weet ik wel dat ik me echt niet zomaar weer bang laat maken voor dingen.

    Mijn fantasievriendje was een aapje, die praatte niet maar die was altijd blij met mij, het was fijn dat ik als kind zo een fijn kameraadje om me heen had, ik weet nog goed dat als ik fietste dan zat hij op mijn stuur me lachend aan te kijken.

    1. Mooi Jolanda 🙂 dankjewel voor je fijne reactie. Ik moest ook lachen om je aapje, de mijne was een hond 🙂 soms moest mijn moeder de autodeur opnieuw opendoen omdat ik helemaal overstuur was dat we weg waren gereden en mijn denkbeeldige hond nog niet in de auto zat 🙂

    2. Wat een mooie blog om te lezen. Het is er een waar ikzelf veel herkenning in zie. Mijn schoolloop is vanaf groep één al niet lekker gegaan en ik was altijd het buitenbeentje mijn fantasie was daardoor wel mijn redding. Inmiddels doe ik nu thuisonderwijs en kan ik hopelijk dit jaar mijn vwo-diploma binnenhalen (ik ben nu 16 jaar). Het is niet zo gegaan als gepland en gewild, en jammer genoeg pas ik nog steeds niet in het schoolsysteem, maar ik heb wel geleerd om trouw te blijven aan mijzelf. Fantasie en dingen verbeelden hoort daar nu eenmaal ook bij:) Soms is het wel moeilijk om balans te vinden, omdat zo gauw je jezelf ‘laat gaan’ in je eigen ‘wereld’ de dagen dan heel snel voorbij gaan en dan loop je achter qua de zaken (bij mij voornamelijk gerelateerd aan schoolwerk) die gedaan moeten worden. Tenminste dat is mijn eigen ervaren. Balans houden tussen de wereld en je eigen wereld kan daarom soms een uitdaging voor mijzelf zijn.

  2. Verbeelding is mijn motor. Er komen altijd nieuwe ideeën: wat als….. zou het echt kunnen?…. hoe dan?….. ja dat zou kunnen…..zal ik het ook echt doen? etc. Zo ben ik met mijn eigen bedrijfje begonnen, ondanks mijn chronische beperkingen. Zo ben ik toch met mijn vak als kunsteducator aan de slag gegaan, ondanks dat ik volledig werd afgekeurd. Ik blijf met mijn verbeelding aan de gang om te kijken naar wat er wél mogelijk is. Zo heb ik al een aantal mooie workshops mogen geven, krijg ik soms hele mooie opdrachten en ben ik nu met een boek bezig. Verbeelding gaat voor mij wel samen met gebed. Zodat mijn ideeën en ikzelf zo goed mogelijk tot hun recht komen.

    1. Dankjewel Grady, echt zo fijn om iedere week trouw onder alle blogs jouw reactie te lezen. Het is echt een waardevolle toevoeging voor anderen, maar weet ook dat wij van Gifted People een warm hart krijgen van jullie reacties. Je bent echt te prijzen om jouw doorzettingsvermogen.

  3. Mijn verbeeldingskracht heb ik verschillende keren in mijn leven nodig gehad om onverwachte situaties door te komen doordat ik de lange termijn visie kon verbeelden en dat hielp mij om de pijn van nu te voelen met het oog op een betere toekomst. Bovendien heb ik er mijn werk van gemaakt. Als strateeg is het mijn rol om lange termijn visies neer te zetten. Mijn persoonlijkse visie op de wereld zoals ik deze zie, was een paar jaar geleden mijn drijfveer om als fulltime werkende alleenstaande moeder, toch te gaan promoveren. Dat ik mijn proefschrift volgende maand ga verdedigen is letterlijk een droom die uit komt. En het zwarte gat daarna? Niet voor mij. Ik heb nog genoeg inspiratie en flexibiliteit om mijn dromen bij te stellen om door te gaan. Kortom, die verbeeldingskracht is mijn motor geworden.

  4. Een voordeel van jonge kinderen, is dat je met hen mee kan gaan in hun fantasiewereld. Ik merk dat ik de laatste tijd probeer kijk fantasie wat meer te gebruiken bij hun spel en me tegelijkertijd laat meesleuren in hun fantasiewerelden:-)
    Vandaag hebben we kabouters gezocht en daar in grote drakennesten gevonden…helaas was de schaal van het drakenei verdwenen…
    Ik ga mee op jacht om slechteriken te verslaan met denkbeeldige spinnenwebben die we op ze werpen en we pikken hun schatten in. Natuurlijk uitkijken voor de lava…daar heb je speciale schoenen voor nodig.
    De eerste keer moest ik wel even schakelen, maar nu vind ik het heerlijk om in die fantasiewerelden te verdwijnen waarin (bijna) alles mogelijk lijkt

  5. Ik herken dit vooral bij mijn oudste dochter. Waar zij alle ideeën vandaan haalt is voor zowel ons als leerkrachten sinds echt een raadsel! Het is ook een zegen: als spelen met anderen even niet gaat of alles om haar heen te overweldigend is, dan heeft zij altijd zichzelf nog. Alleen spelen in de klas, alleen spelen op het schoolplein. Het is haar eigen keuze als zij dat nodig heeft: wat zijn wij trots op haar!
    In mijn leven, als moeder van 2 jonge kinderen, heb ik aanvaard dat ikzelf even op nr 3 kom. Dat is nodig, zodat ik weet dat mijn tijd en ruimte wel weer komt. En, zodat ik er wel naar blijf streven om mij weer te voelen, zoals toen ik mijn fantasieën nog uitvoering bracht!

    1. Mooi Nardy, dankjewel en wat fijn voor je dochter om zulke fijne en begripvolle ouders te hebben!

  6. Pfff wat een herkenbaarheid!
    In het verhaal van Marijke, over het hebben van een man die aan de andere kant van het emotionele spectrum zit, in het verhaal van Sofie, dat sinds ik moeder ben ik het gevoel heb dat ik een stuk van verbeeldingskracht heb verloren (en idd dus mijn eigen ‘ik’ mis), en in het verhaal van Harko, dat ik het gevoel had rond mijn 45e opeens alles ophield. Ik ‘zag’ niks meer als ik mijn verbeeldingskracht wilde inzetten… Ik moet zeggen dat dit nog steeds niet terug is (ben inmiddels 52), en dat geeft een naar gevoel. Vroeger lukte mij alles; ik zag het voor me in mijn fantasie en ging ermee aan de slag. En het lukte. Dat gaf iedere keer het gevoel alsof je in een flow zit!:)
    Nu is die scheppingskracht stúkken minder..
    Zelf denk ik dat dit (bij mij) komt door de ‘rem’ van een huwelijk en een kind. Je moet rekening houden met anderen. Mijn dromen matchen niet met die van de rest van mijn gezin. Als ik alleen ben krijg ik veel meer voor elkaar. Als ik met anderen ben ga ik me (automatisch) aanpassen.
    Ik vind dit heel lastig, want zit continu in de strijd van ‘alleen en vrij willen zijn’ versus ‘verbinding en geborgenheid willen hebben van het gezin’.
    Wie herkent dit? En welke oplossing heb je hiervoor gevonden?

  7. 100% herkenbaar. Als kind leefde ik veel in een andere wereld. En op de basisschool werd ik heel vaak bestraft, omdat ik weer afwezig was. Ik had ook denkbeeldig kameraadje. Als ik de fantasiewereld niet zou hebben gehad, dan zou ik allang niet meer leven… Gelukkig ben ik, 43 jaar later, nog altijd hetzelfde. Mijn fantasie houd mij op de been. Het maakt mijn leven kleurrijk.

  8. Mijn verbeelding die steek in mijn muziek en tekeningen. Ik ga graag wandelen en fietsen in het bos, ga graag op ontdekkingstocht in het bos buiten de wegels( hoewel dat niet echt mag), ik lees graag, gelukkig, ik was vroeger dromerig en nu nog steeds eigenlijk. Ik droom over een toekomstig huis, en samen met mijn dochter maak ik plannen. Ik test regelmatig nieuwe dingen uit, en zo blijft het leven natuurlijk de moeite waard.

    1. Geweldig Severine, wat super om te lezen dat je zo bezig bent met jouw verbeeldingskracht.

  9. Wow, ik werd een beetje emotioneel toen ik dit las. Ik had geen denkbeeldige vriendjes, maar ik had en heb wel vaak allerlei plannen waarvan mensen zeggen dat dat niet kan en dat ik niet zo naïef moet zijn en beter moet nadenken. Ik laat me daar vaak door afremmen, maar wil dit inzicht aangrijpen om dat niet meer zo sterk te laten gebeuren 🙂

    1. Dankjewel voor je reactie. Heb je al eens een online masterclass gevolgd, daarin wordt namelijk uitgeled waarom het vinden van jouw blauwdruk zo belangrijk is.

  10. Lieve, lieve Adrienne en community,
    Als kind fantaseerde ik met een poppenkast-aapje op mijn hand hele avonturen. s Ávonds in bed troostte hij me, en knuffelde me met zijn zachte vacht. Toen ik moeder werd, gescheiden, en mijn dochtertje nog klein was, en aangaf dat ze het best saai vond zonder zusje of broertje, zette ik een denkbeeldig kaboutertje op haar hand en vertelde dat hij gemaakt was van haar fantasie en er altijd voor haar was, als ze zich alleen voelde. Ze heeft er jaren mee gespeeld en stopte hem in haar zak als hij niet nodig was. Hij was haar vriendje. Ze was niet meer alleen.
    De man die toen in mijn leven kwam, deelde mijn passie voor avontuur en natuur en we zeilden samen o.a. naar India en om Afrika, op een 10 meter zeilbootje. Een droom werd gerealiseerd.
    Mijn depressie kwam later, toen we noodgedwongen om gezondheidsredenen onze zeilboot verwisselden voor een motorboot.
    We geraakten in het huisje-boompje-beestje stramien. En dát wrong.
    Vele zoektochten en verrassende ontdekkingen volgden.
    Hij bleek asperger te hebben. Op zich niks mis mee natuurlijk. Iedereen is zoals hij is.
    Ik bleek HSP te zijn.
    Ik miste de empathie, de knuffels het begrijpen van elkaar zo erg! Alles stond zwart wit gedrukt…ik schrok ervan toen ik het las…
    En toen kwam de ontdekking van mijn HB zijn, dankzij de tip van de psychologe die ik in de arm had genomen om mij af en toe te ondersteunen.
    En gepaard daarmee ontdekte ik óók dat mijn partner absoluut nog véél meer HB is dan ik.
    Dus weer googelen. HB.
    Adrienne kwam op mijn pad, met Insight, alle kwartjes vielen weer en ik leer nu omgaan met mijn gaven en zegeningen van HB zijn. En met het bij mezelf blijven, niet meer veel te pleasen.
    Ik leefde het leven van en voor de mensen om mij heen. Dat is nu veranderd.
    En ik begrijp mijn valkuilen. Ik loste zelf mijn trauma’s uit het verleden op ( Ik was getuige van een verkrachting, een boezemvriendin verongelukte, een andere boezemvriendin verloor ik door nare omstandigheden uit het oog)
    Ik begrijp nu mijn moeder, die mij niet kon troosten en mij overbeschermde…
    Alle problemen die mij blokkeerden, verschrompelden en veranderden in onbeduidelnde voorvallen.
    Zoals die er nu eenmaal altijd zullen zijn in het leven.
    En de uitdagingen in mijn leven pak ik nu weer, ongeremd,met beide handen aan!
    Ik zie nu duidelijk wat ons bindt: nog steeds het avontuurlijke, maar ook, heel belangrijk: het HB zijn. Het heerlijke flitsend snelle denken. Het doorzettingsvermogen en de ijzeren wil om onze dromen te verwezelijken en uit het leven te halen wat er inzit.
    Ik heb de fantasie en de communicatieve eigenschappen. Hij de kennis en een ongelofelijk technisch inzicht.
    We doen af en toe een delivery van een zeilboot, uit de Med, de Carieb, maakt niet uit…
    Die gezondheid is alleen maar beter geworden gelukkig. Het stoma is weg.
    Een bevriend echtpaar, hij psychiater, zij psychologe, vertelde me ooit, dat ze zich afvroegen, hoe het toch mógelijk was dat sommige mensen
    (wij dus) hun dromen verwezenlijkten en de meeste mensen niet…
    Ik weet het nu:
    De combinatie, HB én HSP én de focus en intelligentie van een autist (Ass) maakt het mogelijk om je dromen wáár te maken.
    Ik heb nog steeds duizend ideeen wat ik met al mijn foto’s, films en verhalen wil gaan doen. Heerlijk!
    Wat zal ik nu eens kiezen….?
    Eerst maar weer eens aan mijn blauwdruk gaan werken….dat helpt!
    En…de antidepressiva’s zijn al bijna afgebouwd! Ik kan weer leven en genieten!
    Dankje, Adrienne.
    Ga door met wat je doet; het is zó goed!!
    Ik denk , dat je veel mensen een moeilijke en onbegrepen weg kan besparen met Insight.
    Marijke van Ekeren. (66jr)

    1. Goh Marijke, wat een mooie levensreis heb je er al op zitten en wat gaaf om te lezen dat je nog vol nieuwe plannen zit. Ik herken een aantal punten, zoals HSP in combinatie met HB en asperger in mijn familie. Ik heb ook enorme drive om dromen waar te maken. En sta er zelf soms versteld van dat het dan nog lukt ook.. Ik ga nooit af op de mening van anderen, want ben ‘eigenwijs’ of ‘autonoom’. Doordat ik zoveel gedagdroomd heb, ben ik best goed in visualisren. Geef mij een plattegrond en ik zie de ruimtes precies voor me.. zie waar het klopt of waar iets aangepast moet worden. Ik weet niet of het door de HSP component komt, maar ik ben erg gevoelig voor een fijne ruimte, een mooi kleurpallet, mooie texturen, een mooi opgemaakt bord enz enz. Maar ook als ik een fotoboek maak (vaste prik van elke reis en daarnaast nog een van elk jaar waarin de overige foto’s komen ), kan ik uren bezig zijn met de opmaak.. Ook zo’n boek moet weer ‘kloppen’.. qua lay out enz. Ook waar het reizen betreft kan ik mij laten gaan..eerst bedenken wat ik wil zien of doen, en dan uitpluizen waar je het best kunt overnachten of dineren om in de juiste sfeer te zijn.. heerlijk… ik kan weken bezig zijn om een vakantie ‘ oor te bereiden’

    2. Wat heftig Marijke wat je allemaal hebt meegemaakt op jonge leeftijd en wat knap dat je voor jezelf bent gaan staan en nu niet meer het leven leeft, van andere mensen! Super dat je deze stappen hebt genomen en ook heel erg bedankt voor het delen van jouw persoonlijke ervaring hier.

  11. Voor mij is het uitkijken naar, het levendig inbeelden van wat gaat komen, het in mijn hoofd alles tot in detail plannen steeds mijn drijfkracht geweest. Als kind herinner ik mij vooral de fantasie die ik had als ik verliefd was. Wat een filmscenario’s speelden zich af. En wat een drama als de werkelijkheid dan toch anders bleek te zijn. Maar de volgende dag kwamen er alweer nieuwe fantasieën die de pijn verzachtten. Mijn verbeeldingskracht zet ik in om zaken haarfijn uit te werken, een verbouwing tot in de puntjes en met veel fierheid nadien te volbrengen, het eindpunt te zien en daardoor in gang te schieten. Sinds ik mama ben geworden ben ik die gave wat kwijt. Vaak te moe om in gang te schieten. Ik mis daardoor mijn drijfkracht want alles is zo gewoontjes geworden. De confrontatie met het anders zijn dan een doornee mama. Ik geniet van mijn zoontje, maar ik mis ook mijn oude ik. Ik ga binnenkort halftijds werken en kijk zo uit naar de ‘me’ time om mezelf weer te kunnen ontplooien en om terug tijd te krijgen om ideeën in mijn hoofd te toveren en om te zetten in realiteit. Ik wil nog meegeven dat ik die beelden in mijn hoofd zeker een gave vind maar de keerzijde is dat ik echt niet tot actie kom als er geen beelden zijn en dat ik dan zeer onrustig word omdat er iets moet moet gebeuren elke minuut van de dag maar ik dan niet weet wat.

    1. Dankjewel voor je reactie Sofie. Ben je al lang moeder? Het is soms ook een uitdaging als je leven veranderd om weer een fijn ritme te krijgen. Bij Gifted People proberen we jullie dan ook echt aan te moedigen om even het moment voor jezelf te kunnen plannen, iedere dag, al is het maar een paar minuten. Ik hoop dat jij deze tijd ook snel weer voor jezelf weet in te plannen.

  12. De verbeelding helpt o.a. om prestaties te verbeteren. Ook bij topsportprestaties is dit een techniek die steeds vaker wordt ingezet. Veel hangt denk wel af van het vertrouwen in de verbeelding en de angst voor succes of realisatie van hetgeen wordt verbeeld.
    En uiteindelijk vergt t altijd een bepaalde inspanning (energie) en om te concretiseren.

  13. Op mijn vijftigste hield alles waar ik mee bezig was plotseling op. Zomaar. Geen touw aan vast te knopen. Toen begon ik terug te kijken en besefte ik dat al mijn fantasieën uit mijn jonge jaren waren uitgekomen. Daar was ik trots op, maar het deed ook pijn, want veel nieuws zat er niet meer in en verandering heeft mij altijd aan de gang gehouden. Dus ben ik weer gaan fantaseren en wie weet – volgend jaar word ik zestig – ga ik nog een spannende oude dag tegemoet!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *