Een tijd geleden las ik een bijzonder artikel van een spijtmoeder. Een moeder die zoals ze zelf beschreef ‘elke dag rouwt om het leven dat ze had kunnen hebben.’

In het artikel deelt ze over hoe ze zich altijd raar heeft gevoeld. Over hoe de wereld andere verwachtingen had van haar en hoe ze daar steeds meer in mee is bewogen. Over hoe ze steeds meer het gevoel had te moeten leven in een wereld die niet de hare was.

Wat mij vooral raakte, was het gevoel dat tussen de regels door voelbaar was. Het gevoel dat je op een dag om je heen kijkt en beseft: dit is mijn leven, maar het voelt helemaal niet als mijn leven.

Dit artikel greep me omdat ik precies snap hoe je op zo’n punt terecht kunt komen. En dat begint niet met grote levenskeuzes.

Het begint met kleine keuzes waarbij je ergens ‘ja’ tegen zegt ook al voel je ‘nee’. Vaak voelen die keuzes op dat moment niet per se verkeerd. Ze lijken logisch. Verstandig. Redelijk. Normaal.

Maar die keuzes leiden vervolgens tot andere keuzes in het verlengde daarvan en zo rollen we ergens in. Een baan. Een relatie. Een bepaalde manier van leven. En vanuit daar rollen we weer door in het volgende.

Pas veel later kun je ineens merken dat je vooral bent terechtgekomen waar verwachtingen van anderen en gedachten over hoe het hoort en over wat logisch is je hebben gebracht, in plaats van waar jij bewust voor koos en voor waar jij het meeste tot je recht zou komen. Dat kan confronterend zijn. Of zelfs als een wake-upcall voelen.

Als je dit herkent, is de uitnodiging overigens niet om spijt te hebben van wat is geweest, of om jezelf te veroordelen voor de keuzes die je hebt gemaakt. Het betekent ook niet dat je nu meteen alles anders moet gaan doen en alles in je leven moet omgooien.

De uitnodiging is om dan vanaf nu steeds meer te gaan kiezen voor een leven dat wél van jou voelt en dat past bij wie jij bent, wat jij kunt en bij wat jij wilt en nodig hebt. Een leven waarin je ook je kwaliteiten kunt benutten in plaats van steeds het gevoel te hebben dat er meer in je zit dat er niet uitkomt.

En ook dat begint niet met radicale grote keuzes, maar met kleine keuzes waarbij je ‘nee’ zegt als je ‘nee’ voelt in plaats van ‘ja’. En waarbij je ‘ja’ zegt tegen wat klopt voor jou, ook al voelt dat spannend.

Daarom geloof ik zelf ook zo in het concept van je blauwdruk. Want wanneer je helder hebt wie je bent, wat je kunt, wilt en nodig hebt, wordt het veel gemakkelijker om te herkennen waar je beter ‘ja’ en ‘nee’ tegen kunt zeggen. Het wordt gemakkelijker om te zien wat wel en niet klopt voor jou en daarmee gemakkelijker om te zien wat jouw pad is.

Zeker als je herkenning vindt in hoogbegaafdheid, kan dat pad heel anders zijn dan voor de meeste mensen om je heen.

Maar op jouw pad wordt het veel gemakkelijker om de groei, uitdaging, energie en voldoening te vinden die jij nodig hebt en kun je jouw hoogbegaafdheid steeds meer als een gave gaan ervaren in plaats van als een last.

En dat is niet alleen prettig voor jezelf. Ook de mensen om je heen profiteren ervan wanneer jij meer leeft vanuit wie je werkelijk bent en doet waar jij van nature goed in bent.

Dus ook al voelt het misschien spannend, wees nieuwsgierig naar wat er mag ontstaan als je meer gaat doen van wat echt klopt voor jou.