Als ik vroeger op mijn werk iets inleverde, was dat standaard tot in de puntjes verzorgd. Soms was ik daar best wel even mee bezig en soms ging ik thuis nog even iets langer door. Maar als ik iets inleverde, dan stond ik daar ook helemaal achter.

 Mijn verbazing en teleurstelling waren daarom vaak groot als ik input nodig had van collega’s en zij met een snel in elkaar geflanst kladje aankwamen dat ik de rest van de middag dan eerst nog even recht moest trekken voordat ik er überhaupt iets mee kon.

 Ik dacht dan echt bij mezelf: je kunt toch wel een beetje je best doen? Soms dacht ik ook dat ze er mooi gebruik van maakten dat ik het toch wel netjes zou maken en zou oplossen. Daar kon ik dan echt chagrijnig van worden en ik vond het ook een beetje respectloos.

 In die tijd kwam het geen moment in mij op dat dit meer over mij zei dan over hen.

 Ik keek namelijk steeds vanuit wat voor mij logisch, belangrijk en mogelijk was. En ik ging er automatisch vanuit dat wat voor mij vanzelfsprekend was, ook voor hen vanzelfsprekend moest zijn. Ik vulde in waarom anderen iets wel of niet deden vanuit hoe ik het zou doen.

 Mijn frustratie en teleurstelling ontstonden daarom niet omdat zij iets verkeerd deden, maar omdat ik verwachtte dat zij hetzelfde zouden doen en kunnen.

 Dit speelde overigens niet alleen in werksituaties. Hetzelfde patroon kwam ook terug in vriendschappen.

 Aangezien je als hoogbegaafde vaak hoge eisen stelt aan jezelf, je heel bewust bent van jouw acties en je ook bepaalde eigenschappen en kwaliteiten hebt die anderen niet hebben, is het heel verleidelijk om dat door te trekken naar anderen. Om hetzelfde te verwachten van de mensen om je heen.

 Jij hebt bijvoorbeeld een goed geheugen en je hecht veel waarde aan afspraken, waardoor je nog heel goed weet dat iemand vier weken geleden iets in het voorbijgaan aan je had beloofd. De ander kan dit echter gewoon vergeten zijn.  

 Wanneer je jezelf als maatstaf gebruikt voor wat anderen zouden moeten zien, onthouden, begrijpen of doen, kun je onterecht gaan denken dat mensen iets expres doen. Dat ze iets best kunnen of nog echt wel weten, maar doen alsof dat niet zo is.

 In jouw wereld kan het namelijk bijna niet dat iemand iets niet ziet, doet of niet meer weet. Dat kan naast teleurstelling en frustratie dan ook tot frictie leiden in de relatie en soms zelfs conflicten.

 Daarom is het zo belangrijk dat je echt begrijpt wat hoogbegaafdheid voor jou betekent en meebrengt. Door te weten wie jij bent en hoe jij anders bent, kun je beter zien wat reële verwachtingen zijn. En waar er sprake is van onmacht en geen onwil.

 Weten dat jij meer ziet dan de mensen om je heen neemt bijvoorbeeld de verwachting weg dat zij alles zien wat jij ziet. Weten dat jij je bewuster bent van dingen neemt de verwachting weg dat anderen zich ook overal bewust van zijn. 

 Je zult merken dat relaties een stuk lichter en fijner worden wanneer je kunt zien dat anderen ook gewoon hun best doen op hun manier en je van hen niet meer hetzelfde verwacht als je van jezelf verwacht.

PS. Binnenkort geef ik een gratis live online sessie over de misvattingen van HB. In deze sessie zoomen we in op een aantal veelvoorkomende misvattingen die jou in de weg kunnen staan van beter begrijpen wat hoogbegaafdheid voor jou meebrengt en betekent. Aanmelden kan hier.

PPS. Wil je jezelf verder verdiepen in hoe jouw hoogbegaafdheid eruitziet en wat dat voor jou betekent? Dan is het programma ‘Anders, Intens en Snel (AIS)’ een fijne volgende stap voor je. Mocht je daar interesse in hebben: dit is de laatste maand dat je kunt instappen voor 147 euro met lifetime toegang. Meer info over AIS vind je hier.