De kans is groot dat je niet op een dag hebt besloten: vanaf nu ga ik me alleen nog maar aanpassen.
Waarschijnlijk is het een geleidelijk proces geweest. Een proces dat soms al opstart op het moment dat je voor het eerst naar school gaat. Op het moment dat je je voor het eerst anders voelde en daar misschien door anderen ook bent gewezen. Of tijdens een eerste vriendschap of relatie.
En als je een beetje op mij lijkt, heb je lang ook niet geweten dat je je aanpaste, maar eerder gedacht dat dit gewoon de bedoeling was.
Ik dacht zelf ook dat het vaak aan mij lag. Dat ik inderdaad te veel was. Dat ik gewoon raar was. Dat ik onduidelijk was. Dat ik dingen niet goed zag. En dat ik daarom beter mijn best moest doen.
Achteraf gezien zie ik hoeveel dat aanpassen me destijds heeft gekost en hoe ik daardoor keuzes ben gaan maken waarmee ik steeds verder van mezelf afdreef en steeds ongelukkiger werd.
Achteraf zie ik hoeveel energie het kostte om mezelf steeds op de rem te zetten en in te houden. En hoe sterk ik wel voelde dat er iets niet klopte, maar dat ik dat en mezelf ook gewoon niet begreep.
Het is verleidelijk om daarop terug te kijken met zelfverwijt of met verwijt naar de wereld om me heen. Maar dat is eigenlijk te kort door de bocht en ook niet eerlijk.
Ik zeg vaak dat we als hoogbegaafde leven in een wereld die niet altijd vanzelf aansluit op hoe wij denken, voelen en functioneren. Wanneer je niet weet dat je anders bent, waarom dat is en wat je dan nodig hebt, dan is aanpassen soms de beste strategie geweest die je voor handen had om wel aansluiting te vinden.
En hoe meer jij je aanpast, hoe minder de wereld om je heen ook kan zien dat je iets anders nodig hebt en hoe je daarin ondersteund kunt worden.
Als je herkent dat je je al lang aanpast, is het daarom ook fijn om daarnaar te kunnen kijken met zelfcompassie. En om te herkennen wat het je ook heeft gebracht.
Misschien zorgde aanpassen ervoor dat je je minder afgewezen voelde, minder weerstand voelde of jezelf veiliger voelde in contact met anderen. Hoe mooi is het dat je dat voor jezelf creëerde.
Tegelijkertijd is het ook waardevol om te herkennen wat aanpassen je kost en op welke momenten het je juist in de weg staat.
Want interessant genoeg krijgen we door onszelf aan te passen vaak precies juist niet wat we eigenlijk zo graag willen omdat we in de volgende paradox terechtkomen:
We passen ons aan om erbij te horen → we trekken mensen aan die bij de aangepaste versie passen van ons → we hebben het gevoel dat we er dan toch net niet bij horen en we missen een diepere verbinding met anderen.
Als je herkent dat je je veel aanpast, is het hoe dan ook waardevol om helder te maken wat het je oplevert en wat het je kost. Dan kun je zien of aanpassen nog steeds de juiste strategie is voor jou.
Daarom de uitnodiging om, zonder oordeel, jezelf de onderstaande vragen te stellen. Neem er tien minuten voor en wees nieuwsgierig naar wat je hier kunt ontdekken.
- Wat levert aanpassen mij nu op?
- Wat kost aanpassen mij?
Op basis van jouw antwoorden kun je dan de balans opmaken. En dat betekent vaak niet: je altijd blijven aanpassen of je nooit meer aanpassen. Je zult merken dat het ergens in het midden ligt.
PS. Komende week kun je meedoen aan de gratis masterclass ‘De aanpassingbalans’. Daarin zoomen we verder in op wat de gevolgen zijn van te veel en te weinig aanpassen, en hoe de plek op de balans eruitziet die voor jou klopt. Je bent welkom om aan te sluiten en als je je aanmeldt, ontvang je ook een tijdelijke replay. Meld je hier aan voor de masterclass.
Ben je nog vrij nieuw in je HB-ontdekkingsreis? Of wil je beter begrijpen wat hoogbegaafdheid precies is en hoe het doorwerkt in jouw leven? Dan is ‘Anders, Intens en Snel’ een mooie volgende stap. Tot 4 juni kun je je nog aanmelden voor AIS met lifetime toegang. Meer info over ‘Anders, Intens en Snel’ vind je hier.