Tijdens onze eerste gezamenlijke vakantie gingen Harm en ik een avondje samen poolen. Ik zat er best wel lekker in en hoewel ik geen ster ben in poolen, was ik ook niet keihard aan het verliezen.

Bij een van de rondes hing ik de driehoek terug aan de tafel en stond ik vervolgens helemaal klaar om dit potje te gaan beginnen. Tot Harm ineens heel hard begon te lachen.

Mijn eerste instinct was dat ik iets raars of doms had gedaan. En terwijl ik probeerde te ontcijferen wat ik dan precies had gedaan, wees Harm naar de driehoek die ik keurig had opgehangen, maar blijkbaar verkeerd om….

Tot op de dag van vandaag kan Harm hier nog steeds om lachen en zodra ik ook maar iets doe wat net niet helemaal de bedoeling is, haalt hij dit voorbeeld weer even naar boven.

Inmiddels kan ik er zelf ook om lachen, maar op dat moment voelde ik me toch even geraakt. Ik kreeg het gevoel dat ik in mijn opgroeiende jaren regelmatig heb gehad: het gevoel dat ik het weer verkeerd doe. Het gevoel dat ik weer iets doms doe.

Toen meer dan tien jaar terug voor het eerst in mijn leven hoogbegaafdheid op mijn pad kwam, was dat ook precies de reden dat ik dat niet meteen kon geloven: ik was namelijk niet slim, ik was eerder dom.

Ik had vaak genoeg de ervaring gehad dat ik dingen anders zag en deed dan de mensen om mij heen. En wanneer ik dan weer ergens de enige in was, trok ik automatisch de conclusie dat het aan mij lag en dat ik blijkbaar iets niet begreep. Ik ging er automatisch vanuit dat de ander gelijk had en ik iets over het hoofd zag. Daardoor ging ik mezelf en mijn zienswijze ook steeds minder vertrouwen.

Dat gevoel van ‘ik kan niet HB zijn’ werd versterkt doordat ik oorspronkelijk niet eens naar de mavo mocht. In mijn hoofd kon je dan simpelweg niet hoogbegaafd zijn. In mijn wereld sloegen hoogbegaafden klassen over, haalden ze alleen maar hoge cijfers en zaten ze allemaal op het vwo.

Dat ik uiteindelijk cum laude aan het hbo afstudeerde, nam ik uiteraard niet mee in die gedachtegang ;). Ik bleef mezelf vooral zien als dat mavo-meisje dat net niet naar de mavo mocht en dus ook niet HB kon zijn.

Als je niet van jezelf weet dat je herkenning vindt in hoogbegaafdheid en vooral de ervaring hebt dat jij dingen doet die niet de bedoeling zijn, dat jij dingen ziet die anderen niet zien en dat voor jou bepaalde dingen moeilijk voelen die voor anderen juist makkelijk lijken, is het niet gek dat je aan jezelf gaat twijfelen.

Wij zien bij Gifted People regelmatig hoogbegaafden die er pas op latere leeftijd achter komen en een groot deel van hun leven zichzelf onterecht als dom hebben bestempeld of gevoeld hebben dat er iets mis was met hen.

Wanneer je dan ontdekt dat je mogelijk hoogbegaafd bent, kan dat als een opluchting voelen en ook verdriet meebrengen omdat je nu pas ziet dat je niet dom, gek, raar of lui bent, maar dat je anders bedraad bent.

En tegelijkertijd kan het ook moeilijk zijn om over jezelf te geloven dat je hoogbegaafd kunt zijn, juist ook vanwege de misvattingen die er nu nog zijn.

Binnenkort organiseer ik daarom een gratis live online sessie over de HB-misvattingen. Daarin staan we stil bij een aantal hardnekkige misvattingen die jou of de mensen om je heen in de weg kunnen staan van geloven dat jij HB kunt zijn. Tijdens de sessie kun je ook jouw vragen over deze misvattingen stellen.

Misschien ben je nieuw in je ontdekkingsreis of misschien weet je het al een tijdje over jezelf, hoe dan ook: je bent heel welkom om aan te schuiven.

Aanmelden voor de misvattingen sessie kan hier.

PS. Uit ervaring weet ik dat het niet alleen waardevol is om te weten dat je herkenning vindt in hoogbegaafdheid, maar ook dat je jezelf hier verder in gaat verdiepen, ook als je nog twijfelt. Dit helpt je om meer te begrijpen over je eigen bedrading en om te kunnen zien waarin jij juist intelligent bent en waar jij het meeste tot je recht komt.

Als je dat fijn vindt: het programma ‘Anders, Intens en Snel (AIS)’ helpt je precies daarbij. Meer info over AIS vind je hier.