Zo doen wij dat hier niet

Zo doen wij dat hier niet

Adrienne | Gifted People Hoogbegaafdheid, Werk 10 Comments

Wanneer ik (weer..) bij een nieuw bedrijf begon, vond ik het heerlijk om eerst even losgelaten te worden. Om op alle afdelingen te kijken, om te zien hoe het “hier” werkt en vooral ook waar het beter kan. Werk- en bedrijfsprocessen vind ik fascinerend. Ik kan namelijk al heel snel zien waar het scheef loopt, waar het efficiënter kan en waar al snelle winst te halen is. Kan ik van genieten.

Waar ik minder van kon genieten is dat ik daarna met mijn strakke voorstel aankwam bij iemand die dan reageerde met ‘Interessant. Maar daar hebben nu geen budget/mensen/tijd voor.’ Dan kreeg ik meteen kortsluiting. Ik kreeg het in mijn hoofd niet gerijmd dat er ergens geld kan worden bespaard door iets te veranderen in je werkprocessen of in het bedrijf.  Maar dat er geen mensen of budget voor vrijgemaakt kunnen worden om dat te realiseren. Naast een “huh-moment” kreeg mijn motivatie om dit bedrijf nóg beter te maken dan ook een kleine dip. Ik moest me vaak ook maar vooral eerst bezig houden met mijn eigen werk. Dat dat al klaar was, scheen niet zo relevant te zijn.

Zo doen wij dat hier niet

Als hoogbegaafde zie je al snel waar er verbeterd kan worden. En je vraagt jezelf regelmatig af “waarom hebben ze dat nou zo gedaan, dat kan toch veel beter?!”

Wanneer je net ergens bent begonnen met werken, krijg je te horen dat als je ideeën hebt of ziet waar er verbeteringen mogelijk zijn, dat je dat vooral moet laten weten. Meestal hebben ze er niet op gerekend dat je als hoogbegaafde dat niet alleen heel serieus neemt, maar ook dat je gemakkelijk een waslijst met verbeterpunten kunt produceren.

Vol goede moed draag je jouw mooie inzichten aan, maar krijg je overwegend de reactie “nee, dat kan helaas niet”. Of “daar ga ik niet over, dat wordt door het hoger management bepaald”. En natuurlijk de “zo doen we dat hier niet, het is fijn als jij je gewoon bij je eigen werk houdt”. Oef. Weg motivatie om mee te denken en samen de organisatie beter willen maken.

Vervolgens loop je tegen van alles aan wat echt zo veel beter kan, maar je wordt niet gehoord of begrepen. Dan heb je een prachtig voorstel, maar zodra je het probeert uit te leggen, kijken je collega’s en baas je zo verward aan. Het lijkt wel alsof je een pitch in het Chinees hebt gedaan.

Dat brengt een hoop teleurstelling mee. Je kunt zien hoe de organisatie beter kan, hoe de kwaliteit verhoogd kan worden, maar je kunt er niets mee. “Doe maar gewoon wat er van je gevraagd wordt”. Bah, super saai. En ook super zonde.

“Ik kan nog veel meer..”

Voor HB’ers is het vaak moeilijk om bespreekbaar te maken dat ze meer kunnen betekenen voor een bedrijf. Moeilijk om kenbaar te maken dat er nog meer kwaliteiten zijn die ze graag kunnen en willen inzetten. Dat ze nog waardevoller kunnen zijn voor een bedrijf. Veel bedrijven realiseren zich ook helemaal niet dat ze gouden medewerkers in dienst hebben die nu niet uitgedaagd worden. Ze stimuleren ook niet dat zij delen wat ze zien en denken.

Er wordt daarbij nog te veel gedacht in functies en vaste werkzaamheden. Voor HB’ers is het soms juist nodig om los van functies te functioneren. Om overstijgend aan de slag te gaan met vraagstukken en complexe problemen. Bovendien hebben bedrijven vaak niet door dat een groot aantal prachtige en vooruitstrevende ideeën die een positieve impact op de bedrijfsvoering en resultaten kunnen hebben. Ze worden weggewuifd met de opmerking ‘daar hebben we nu geen geld, tijd of mensen voor’. Daardoor zijn HB’ers te vaak teruggestuurd naar hun “eigen plek” waardoor ze niet meer durven te zeggen waar verbetering mogelijk en nodig is.

En voor jou als HB’er, wanneer je ergens werkt en je weet dat je meer zou kunnen en willen, is het belangrijk dat je dat bespreekbaar maakt. Want als je dat niet doet, ga je merken dat het werk dat je doet voor steeds minder uitdaging zorgt. Dat je er steeds minder plezier in krijgt en dat je daardoor ook minder waarde kunt leveren. Het is voor jezelf en het bedrijf waar je werkt heel waardevol dat jij jouw ideeën en zienswijze deelt. En als je teruggestuurd wordt met de opmerking ‘zo doen wij dat hier niet’, dan is het goed om je te realiseren dat jij dat wel zo doet. En dat je daarom dan wellicht ook niet moet willen blijven.

Ken je iemand voor wie deze blog interessant kan zijn? Delen mag, graag zelfs.


Heb jij mijn E-book over hoogbegaafdheid al gelezen?
Die kun je hier gratis aanvragen!

 

Ik wil het E-book!

Vorige blogVolgende blog

Comments 10

  1. Heel herkenbaar. Echter, wanneer bespreek je dat je meer kunt betekenen voor een organisatie? Momenteel zoek ik naar nieuw werk. Geef je dit dan al aan in je sollicitatie of pas veel later waarbij je de kans hebt toch weer bij een koppige werkgever te zijn beland, want hoe moet je dat anders van tevoren zeker weten? En heeft het nog zin om het met mijn huidige werkgever te bespreken?

    1. Hi Carolien, als je meer wilt betekenen voor een bedrijf, dan kun je het gesprek aangaan met je leidinggevende. Dan weet je in ieder geval wat er mogelijk is. In sollicitatiegesprekken is het een beetje afhankelijk van wie er voor je zit, maar openheid is wel belangrijk.

  2. Dit is zooo herkenbaar! Mooi geschreven stuk en fijn om te lezen dat anderen dit ook zo ervaren (althans: niet fijn voor hen, maar wel fijn dat ik niet de enige ben), Nu echter de belangrijke vraag: hoe doorbreek je zoiets? Want dit kom ik regelmatig tegen op mijn werk en het is erg frustrerend. Ik zou zo graag wél vooruitgang boeken met zaken die ik voorstel. Maar HOE? Ander werk zoeken is een optie, maar ik zou graag de huidige werkgever vooruit helpen.

    1. Communicatie is vrijwel altijd het code woord. Door je werkgever mee te nemen in jouw denkproces en hem of haar daar de voordelen van te laten zien (en jezelf niet al te snel te laten afpoeieren) kun je jouw werkgever ook verder helpen. En het werkt niet altijd, soms is de werkgever te koppig en eigenwijs, maar blijf samen zoeken naar een oplossing.

  3. Zó herkenbaar en zó blij, dat ik vorig jaar voor mezelf begonnen ben! Ik vond het altijd zo frustrerend en vermoeiend, dat anderen niet wilden inzien, dat ze het zichzelf zoveel makkelijker konden maken, met ook nog eens betere resultaten tot gevolg…..

  4. Zeer herkenbaar idd, gelukkig zit ik nu op een plekje waar ik deels de vrije geest/ hand heb. Gewoon allerlei problemen op mogen lossen en daarbij buiten de lijnen mogen komen. Voor de rest van mijn werk loopt het idd vast doordat ik niet uit kan/ mag leggen ( naast hb ook ASS) waar de pijnpunten in het proces zitten.
    Na 34 werkjaren is mijntactiek helaas nu wel die van onder het maaiveld blijven en berusten, Wil wel eens langer dan 5 jaar ergens werken.

    1. Hi Erik, begrijp ik heel goed. Maar ook zonde om onder het maaiveld te blijven. Misschien dat je het er ergens langer door volhoudt, maar tegelijkertijd kost het ook veel energie. Hoop dat je voor jou de juiste aanpak vindt.

  5. Is wel herkenbaar, mijn zelf vertrouwen werd minder en ik werd onzeker. Nu merk ik dat het vooral frustratie is en ik boos word. Bern al eens overspannen geweest hierdoor en begrijp nu steeds beter waardoor dat komt. Geen burnout naar bore out gehad.

    1. Hi Silvia, fijn dat je het nu steeds beter begrijpt. Dan kun je ook sneller de signalen herkennen. De bore-out komt inderdaad helaas vaak voor. Hoop dat je voor jezelf steeds beter jouw weg vindt 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.