weer ruzie met de baas

(Weer) ruzie met de baas?

Adrienne van den Bos hoogbegaafdheid 20 Comments

Zodra ik ergens werk, heb ik hart voor de zaak. Hoe meer ik het ergens naar mijn zin heb, des te groter mijn loyaliteit. Des te meer ik dan van betekenis wil zijn, hoe meer ik wil dat het goed gaat met het bedrijf en dat we samen zo goed mogelijk werk kunnen verrichten.

Ik heb het altijd als mijn taak gezien om het ook te laten weten als ergens iets niet goed ging in de organisatie. Zodat we dat konden oplossen. Zodat we kwaliteit blijven leveren. Ik weet dat ik daar niet altijd de makkelijkste in ben geweest en dat ik soms misschien net iets meer tact had mogen gebruiken. Maar het kwam vanuit een goed hart, vanuit een goede intentie.

Omdat ik niet van brandjes blussen houd die voorkomen hadden kunnen worden, liep bij mij vaak na verloop van tijd de emotie op. Frustratie omdat ik al de hele tijd had aangegeven dat er iets moest veranderen. Dat er problemen gingen ontstaan als we op dezelfde manier door zouden gaan. Onbegrip over waarom we met elkaar dat wel erkende, maar vervolgens niemand daar iets aan deed en ik ook de ruimte niet had of kreeg om dat wel te doen.

Als gevolg liepen bij mij de emoties op en kreeg ik het aan de stok met mijn baas. Soms ontstond een machtsstrijd. En soms ontstond een meningsverschil dat het begin was van mijn vertrek bij het bedrijf. Omdat ik niet meer achter de werkwijze kon staan. 

Hart voor de zaak

Hoogbegaafden maken dingen graag beter en mooier. Het zijn probleemoplossers en ze willen bijdragen aan de groei van een bedrijf en aan het leveren van kwaliteit. Als ze gehoord worden, als ze de ruimte krijgen, kunnen ze ontzettend veel waarde toevoegen aan bedrijven. Juist vanuit de unieke zienswijze en de cognitieve vaardigheden kunnen ze goed zien wat er nodig is.

Waar het vaak mis gaat, is dat je als hoogbegaafde ziet wat er misgaat en wat de oplossing kan zijn, maar vervolgens niet gehoord wordt of niet bij machte bent om er iets aan te veranderen. Dat gaat wringen. Het is alsof je met elkaar naar een film kijkt waarvan jij het einde al kunt voorspellen en je niet aan de man krijgt hoe het gaat aflopen. Dat er gezegd wordt “Dat zien we dan wel weer”. Terug naar business as usual. Daarmee stijgt het frustratie niveau tot een hoogtepunt.

Hoewel dit in alle functies in een organisatie kan voorkomen, hebben hoogbegaafden die zich op middelmanagement niveau bevinden, hier vaak extra last van. Ze bevinden zich namelijk in de schakel tussen de doeners en de beslissers. Ze zien daarom wat er nodig is terwijl er bovenin de keten wordt besloten over wat zij denken dat goed is. Tegelijkertijd ben je in deze positie vaak de persoon die de terugkerende brandjes moet blussen maar je hebt net niet de mogelijkheden om er iets aan te doen. Daardoor blijft de vicieuze cirkel in stand en krijg jij de klachten en problemen steeds op je dak.

De toenemende emotie die dan ontstaat (frustratie, boosheid, oneerlijkheid, onbegrip, etc.) zorgt ervoor dat je zelf het werk steeds minder leuk gaat vinden en dat je ook in de communicatie steeds “harder” wordt wat uiteindelijk kan leiden tot conflicten.

Wat kun je doen?

Op de eerste plaats, blijf wel communiceren. Communiceer over wat je ziet en wat je daaraan wilt doen. Realiseer je dat hoewel sommige dingen voor jou overduidelijk zijn, niet iedereen ziet wat jij al ziet en wat daar de impact van gaat zijn. Wat in jouw ogen urgent is of voorkomen kan worden, blijkt in de ogen van een ander misschien veel minder urgent te zijn. Wat een oplossing kan zijn is dat je wat je voor je ziet opschrijft en dan naar de ander stuurt. Het proces van opschrijven zorgt dat je meer kunt verduidelijken wat je bedoelt. Houd wel de emotie uit wat je schrijft en geef aan dat je het wilt toelichten in een gesprek. 

Communiceer over het “wat dan wel” en over wat je nodig hebt. Wanneer je helder hebt gemaakt wat er aan de hand is, geef dan ook aan wat je nodig hebt om het op te lossen en/of te voorkomen. Laat weten wat jij nodig hebt aan tijd, geld, middelen om het aan te pakken. En wat het voordeel is voor het bedrijf als jij dit doet.

En als laatste, laat het los. Soms kun je van alles willen, kun je hoog of laag springen, maar beweegt er in de organisatie even niets mee. Daar kun je van alles van vinden en je enorm boos maken, maar uiteindelijk heb je vooral daar jezelf mee. Je hebt je best gedaan om te communiceren over wat je ziet en wilt doen, meer kun je nu even niet doen. Adem in, adem uit. Het is niet leuk, maar het wordt nog minder leuk als je hiermee jezelf gaat opjagen.

Ik ben benieuwd, herken je dit? Wat was recentelijk een “hart-voor-de-zaak-moment” voor jou? Laat je het me onder de blog weten?

Heb jij het ebook over hoogbegaafdheid al gelezen? Dat kun je gewoon gratis aanvragen!

Ik wil dat E-book!

Vorige blogVolgende blog

Comments 20

  1. Zeer herkenbaar. Ik heb geleerd wat tactischer te zijn. Iets waarvan ik het bestaan niet wist. En iets wat ik eigenlijk ook niet wilde: tactiek. In combinatie met het leren zien dat anderen echt niet zien wat jij allang ziet/voelt werd het tactisch zijn voor mij meer aansluiting zoeken en vandaar uit de ander meenemen. En ook openstaan voor de waarheid van de ander.
    Daar speelt zoals ik bij anderen lees loyaliteit een rol als ik voel dat het eerlijk gaat en de ander oprecht is. Waar dat niet speelt kan ik de energie vaak nauwelijks opbrengen en vlieg ik tactloos uit de bocht.
    Balans daarin is noodzaak en blijft een zoektocht. Als je buiten de bochten denkt, is op de weg blijven rijden uiteindelijk niet gezond voor je. Althans zo ervaar ik het.

  2. Net zoals velen hierboven geldt ook voor mij: super herkenbaar!!! Ik ben blij dat ik hierin dus niet alleen sta.
    Zo vaak conflicten gehad met “de baas”, hetgeen iedere keer weer uiteindelijk leidde tot een vrijwillig, danwel gedwongen vertrek.
    En altijd omdat ik er 100% voor ging en juist wilde voorkomen dat er dingen verkeerd zouden gaan lopen…
    Resultaat is dat je uiteindelijk je motivatie kwijt raakt en een (ongemakkelijk voelende) mentaliteit krijgt van “na mij de zondvloed”…
    En momenteel…. herstellende van een burn-out…
    Nog 9 jaar en dan mag ik eindelijk met pensioen…

  3. Waarom willen organisaties nou niet profiteren van kennis en kunde? Ondanks mijn behulpzame zeg-maar-hoe-jij-dan-wilt-dat-ik-ben opstelling ben ik eruit gedonderd, halverwege de 50 dus zie dan maar weer aan een baan te komen. Als reden wordt gegeven dat ik niet zou kunnen communiceren, aangezien er soms mensen zijn die zich bedreigd voelen door mijn geduldige uitleg of realistische voorspellingen. En ik wil alleen maar helpen… maar zit nu getraumatiseerd thuis. Je mag kennelijk niet van nut zijn voor de wereld, en bent geen salaris waard als je hersenen anders werken. Heb op de valreep geprobeerd om HB bespreekbaar te maken, maar dat heeft volgens mij mijn ontslag alleen maar vesrsneld. Het woord alleen al bevestigt het vooroordeel dat je vast denkt dat je beter bent dan een ander, daar kan geen manager tegen.
    De herkenbare reacties helpen wel tegen het gevoel de enige te zijn… maar zou ook graag eens weten wat ik dàn moet doen.

  4. Ooit in een interview deze prachtige quote gelezen: ” Ik heb geen enkel probleem met autoriteit, zolang ik maar de baas ben.”
    Kijk zo kun je er ook tegen aan kijken. Ook ik heb inderdaad ervaring dat ik “niet tegen autoriteit” zou kunnen.
    Wel heb ik geleerd al in een vroeg stadium te vragen of het zo moet omdat het systeem het nodig heeft of dat invloed op uit te oefenen is. En het bizarre was: zelfs als het een systeemfout was, dan nog was er nog wel eens een workaround te realiseren. Wel off the record, dat dan helaas weer wel.

  5. Hier nog zo een gekwelde ziel, bij mij heeft het zelfs tot een hersenbloeding geleid. Die voortdurende ergernis over de terreur van de middelmatigheid dreef mijn bloeddruk zo hoog op dat het me bijna fataal werd. Nog steeds ben ik in een fase van ongeloof over onder andere de dingen die hierboven beschreven zijn. Ik weet het, ik moet er mee leren leven maar het gaat niet van harte. Ik zal jullie de waslijst van voorvallen besparen waarvan ik maar niet kan geloven dat die voortkomen uit mensen die geacht worden beter te weten, maar ik ben helemaal allergisch geworden voor de term hoogopgeleid. Maar we geven natuurlijk nooit op!

    Groeten,

    Paul

  6. Herkenbaar!! Ik heb mijn hele loopbaan te horen gekregen dat ik ‘lastig’ was en niet tegen autoriteit kon. Zelf ervaarde ik het anders. Na een burn-out en een op zich geslaagde reïntegratie zag ik geen toekomst meer bij een baas. Ik ben voor mezelf begonnen, beste beslissing ooit!

  7. Hoewel ik van nature geen ruziemaker ben, ben ik in werksituaties meerdere malen in conflict geraakt. 2 keer heeft dat tot een vaststellingsovereenkomst geleid. Aan de ene kant komt het juist door een te hoge emotionele betrokkenheid. Ik trek me dingen te veel aan en word er daardoor sterker dan anderen door geraakt. Tegelijkertijd laat ik minder makkelijk over me heen lopen. Als ik het ergens (principieel) niet mee eens ben, kan ik dat moeilijk voor me houden. “Jij accepteert geen autoriteit” zei een van mijn bazen, een l*l van een vent trouwens,, eens tegen me. Met typisch autoritair gedrag heb ik inderdaad moeite. Toch heb ik ook bazen gehad waarvoor ik veel respect had en waar ik zeer loyaal naar was. Maar 1 ding is duidelijk voor mij: Een ander kan wat te zeggen hebben, maar niemand is de baas over mij.

  8. Heel herkenbaar. Gevolg? M’n beloofde promotie is me afgenomen. Overigens heb ik uiteindelijk wel m’n ‘gelijk’ gekregen en hebben 3 MT -leden inmiddels het veld geruimd. Maar de prijs die ik daar nu voor betaal is hoog. Gebeurde me al ‘s eerder bij een andere werkgever.

  9. Alles heel herkenbaar. Op zich weet ik niet of ik HB ben. Of HS ( hoogsensitief). Maar ik herken veel. Eigenlijk wel alles. Niet makkelijk en denk dan vaak ligt het nu aan mij ???? Ik zie vaak de dingen die gaan gebeuren alvorens het gebeurt. Heb een zesde zintuig voor leugens. Ik probeer er een weg in te vinden. Maar is niet altijd makkelijk. Als ik ergens voor ga dan is dat niet 100 maar 200 procent. Maar ik weet niet of het HB is. Ik heb geen HBO of Univ. Omdat ik vroeger al veel vast liep in dingen. Soms nog steeds zoekende waarom ik toch altijd anders ben. Dingen eerder voorzie enz.

  10. Jeetje, wat een herkenbaarheid. Het doet pijn, want ik zit er nu wéér midden in. Verwijten of ik mijn meerdere zwart wil maken, of ik een beter weter ben. Het gaat zo traag en remmend. Maar ik wordt weer rustig. Het komt goed. Ik wil blijven communiceren, de belangen van de partijen voor ogen houdend, welke land willen we op ? Jouw kant , de gezamenlijke of tja…toch weer weg?
    Bijzonder dat er al velen hier gereageerd hebben, die hetzelfde meemaken. Toch zoek ik nog naar een soepelere ingang, waar begrip kan worden gecreëerd en opening voor succes ipv op het zelfde spoor verder gaan en verveeld raken.
    Dank voor het aanroeren van dit onderwerp.

  11. Súper herkenbaar. Leidde uiteindelijk tot een burn-out. Ik leer steeds beter communiceren maar het blijft een groot aandachtspunt. Als ik mezelf ‘parkeer’ omdat ik vind dat ik niet moet zeuren, wordt het erger. Dan verlies ik alle plezier. Het is dus belangrijk dat ik in de eerste plaats mezelf serieus neem.
    Je hele stuk is van a tot z herkenbaar!

  12. Zo herkenbaar! Vooral het niet gehoord worden is erg herkenbaar. De laatste keer vond mijn baas het wellicht een machtsstrijd wat weer eens is geeindigd in mijn vertrek. Zelf zie ik het nooit als een machtsstrijd, want ik ben niet op hun positie uit en zie ik het niet als ruzie. Echter, mogelijk zien bazen je vaak als bedreiging wanneer je hart voor de zaak laat zien.

  13. Heel herkenbaar.
    Door diverse situaties geleerd, hoe ik er wel mee om kan gaan.
    a. beter te communiceren, beter passend bij de mensen bij wie ik werk
    b. wel helemaal mezelf te zijn
    c. te accepteren, dat sommige dingen gewoon gaan zoals ze gaan binnen een organisatie, en het zo te laten. Los te laten, waar ik persoonlijk niks mee hoef zelfs al heb ik hart voor de zaak en ga ik ervoor
    d. en vooral: datgene te zien, wat wel al heel mooi is en gewoon goed gaat!

    Ik gebruik hierbij juist mijn beide talenten, die andere hb ook hebben, vanuit denken en doen de stappen kunnen zetten.

    Voor de een, is dan een ander vak of andere baas beter. Voor de ander betekent het kijken binnen de mogelijkheden die er zijn, wat je wel bevalt en goed past en eventueel ”jobcraften” wanneer wenselijk.

  14. Alsof ik over mijn eigen carrière aan het lezen was. Ik heb al veel bazen achter mij gelaten, maar kreeg in mijn omgeving steeds te horen dat het wel aan mij zou liggen. Zo vaak om dezelfde soort reden van baan wisselen, dan moest ik het maar bij mezelf zoeken.
    In 2000 kreeg ik een burn-out en ben ik gestopt met werken voor een baas. Ik doe nu enkel nog de dingen die ik leuk vind en die me energie geven.
    Ik wil nog steeds niet het stempel “hoogbegaafd” op mezelf plakken, maar heb bij jouw artikelen steeds het idee dat het over mij geschreven is.

  15. Goh, de dingen die in deze aflevering staan genoemd komen me heeeeeeeeel bekend voor, maar had ik tot nu toe niet echt gekoppeld aan HB.
    Ik werk als docent in het HBO, bij een opleiding waar aan een nieuw curriculum wordt gewerkt. Bij heel veel dingen heb ik feedback gegeven, suggesties gedaan over hoe het nóg beter kan, gewaarschuwd voor valkuilen, etc. Met de beste bedoelingen. Waarom ik niet of nauwelijks word ingezet bij de onderwijsvernieuwing? Ik kan niet zo goed op uitvoerend niveau coördineren/controleren (daar vind ik gewoon niets aan). 🙂

  16. Ik werk in het onderwijs en herken alles..
    Loyaliteit…er voor gaan…
    middelmanagement niveau..
    nutteloze administratie..
    toemende frustratie…emotie…niet meer in je kracht staan.. soms uiteindelijk hardere woorden …onmacht …niet serieus genomen voelen..en idd uiteindelijk het dan maar loslaten .. pffffffff

  17. Pfff, Hart voor de zaak, hart voor mensen, wat je schrijft raakt op alle vlakken het proces waar ik nu in zit. Met dit stukje van mezelf omleren gaan, daar in te kunnen zetten waar het past en daar los te laten waar dat beter is (voor mezelf)

  18. Zó herkenbaar! En dan die iedere keer weer terugkerende discussies. De reacties dat ik te snel wil. En ondertussen blijft alles bij het oude of veranderd in het tempo van een trage slak. Ik heb er dan ondertussen geen zin meer in, raak gefrustreerd en ben de strijd moe. Op naar de volgende baas.

  19. OMG!! Ik mag daar niks over zeggen omdat ik geheimhouding heb getekend maar ik kan wel zeggen dat ik een enorme kloof ervaarde. Voor mij was het alsof iedereen in BS geloofde en ik als enige zag (en niet alleen zag.. ik had er ècht goed inzicht op!) wat de manier was om het wel te doen.
    Ik heb me teveel laten leiden door anderen.. ik heb me veel te veel aangepast (ik wist toen nog niet dat ik hoogbegaafd was), ik raakte uitgeput en gestresst omdat ik vocht tegen een bierkaai. Maar ìedere dag stond ik op en iedere dag haalde ik energie uit mezelf om de koers te zetten.. Weet nu dat dat niet zoveel zin heeft als je de enige bent die die koers wil varen en de rest niet. Het is alsof je op een schip staat en jij stuurt bakboord en de rest stuurboord. Ik heb veel wilskracht en doorzettingsvermogen maar ik heb geleerd dat ik mezelf uit moet leren drukken 😉 (op een goede manier).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *