‘Te’ veel voelen

‘Te’ veel voelen

Adrienne | Gifted People Hoogbegaafdheid, Intens zijn 39 Comments

Er zijn soms van die dagen dat ik overgenomen word door wat ik voel. Als iemand dan vraagt hoe het gaat of wat er is, kan ik eigenlijk alleen maar antwoorden: ‘Ik voel even heel veel van alles’. Er is niet één ding wat gebeurd of gezegd is, het lijkt wel alsof het één grote bal aan emoties en gevoelens is. Ik sta dan op het punt om in huilen of in lachen uit te barsten. In alle eerlijkheid weet ik zelf niet welke kant het op dat moment op kan gaan. Ik weet dan ook even niet wat ik met mezelf aan moet. 

Dat intense voelen heb ik heel lang moeilijk gevonden. Want ik ben aan de andere kant van dat voelen ook echt een rationele denker. Iemand die dingen wil kunnen verklaren. Als iemand vraagt wat er is, wil ik met een duidelijk antwoord komen. Maar dat lukt dan helaas niet. En zelf vind ik het vooral lastig dat ik niet even kan analyseren wat ik nodig heb. Want dat is vaak mijn oplossing: even in gesprek gaan met mezelf. Mezelf bevragen wat ik nodig heb. 

Inmiddels weet ik dat ik af en toe zulke momenten heb. Niet vaak, maar vaak wel aan het einde van een bewegende periode. Als er veel is gebeurd, als ik veel op mijn bordje heb gekregen, als ik wat stress heb gehad, als er van alles in de wereld is gebeurd, of als ik mezelf heb overvraagd. En er is dan even niets wat ik kan doen om het op te lossen behalve het te laten zijn. Even te voelen wat ik voel, het de ruimte te geven. Er lief voor te zijn en te weten, ook dit hoort erbij. Zelfs als je een heel mooi en goed leven hebt.  

Intens voelen mag er zijn 

Dat intens voelen, het ervaren van intense emoties, is best bijzonder en mooi. Het geeft je leven kleur, en het gaat ook zeker niet alleen om negatieve gevoelens en emoties. Het kunnen ook gevoelens en emoties zijn als blijdschap, dankbaarheid, geluk. Ik heb regelmatig periodes waarin ik zo blij en dankbaar ben dat ik even nergens toe kom. Dan loop ik maar wat door de woonkamer, of een rondje buiten, met een grote glimlach en een vol hart. 

Ongeacht wat je voelt en ervaart, is het ook vooral belangrijk dat het de ruimte krijgt. Als je ertegen gaat vechten, kun je het niet loslaten, dan blijf je het bij je dragen. Je slaat het op in je lichaam. Je krijgt er extra spanning door en je voelt de hele tijd dat er iets hoog zit, maar je laat het er net niet uit. 

Het is ook belangrijk dat je niet gelijk al in het analyseren schiet. Leer om eerst even te zijn met wat je voelt. Voel het zoals het is. Adem diep in en uit. En herhaal eventueel voor jezelf daarna een mantra wat jou geruststelt.  

Wat kun je doen?  

Onthoud dat niet alles wat je voelt een directe oorzaak heeft. Soms is het een uiting van verschillende dingen of omdat je even te veel van jezelf hebt gevraagd of verwacht. Soms gaat het heel goed met je en heb je toch even een bedrukkend gevoel wat je niet kunt verklaren. Als hoogbegaafde kan dit soms heel intens voelen. En misschien soms ook een beetje eng: want wat als dit blijft. 

Je zult merken dat wanneer je wat je voelt er echt even laat zijn, het zichzelf ook weer gaat oplossen. Je gaat vaak bijna als vanzelf de juiste dingen doen. Soms is dat een dutje of een wandeling. Soms is dat een goed gesprek met jezelf of een dierbare. En je ontdekt dat hoe intens iets ook voelt, het altijd tijdelijk is, zolang je het de ruimte geeft.  

— 

Hoe ga jij om met het te veel voelen? Laat je het weten onder deze blog? 

— 

Yes, ik wil graag dat e-book! Je ontvangt dan ook de wekelijkse HB updates gemakkelijk in je mail.
Heb je de masterclass over hoogbegaafdheid al gevolgd? Je kunt gratis deelnemen en je hier aanmelden voor de eerstvolgende.

Vorige blogVolgende blog

Comments 39

  1. Ik lees dit met tranen in mijn ogen. Zo herkenbaar dit, ik noem het even wegkwijnen in zelfkwelling ,alle gedachtes en gevoelens maar even laten komen, maar weet in mijn achterhoofd dat dit tijdelijk is. Maar die dagen zijn er zeker, het gekke is dat ik dan ook niet weet wat ik moet doen en terugval op de routine zaken die me houvast geven. Maar het kan ook een voorbode zijn van een extreem productieve periode. Dat er een idee op het punt staat geboren te worden. ( idee voor mijn boek, danstraining, marketing voor mijn garage, idee voor mijn website, of idee voor iemand anders). Waarna ik mezelf een schop onder de kontgeef en aan het werk ga.

    Maar te veel voelen houd bij mij ook in erg gevoelig voor de jaargetijden, maanstanden, en het weer. En wanneer ik een kamer binnenloop voel ik feilloos de sfeer binnen een paar seconden.
    En nog iets geks, wanneer ik extreem plezier ervaar gaan mijn nekharen kriebelen ( net als bij een hond die zijn nekharen bij plezier ervaring kan opzetten) . p.s. dit heb ik nog nooit verteld aan iemand en ik heb het ook nog nooit van iemand anders gehoord. 🙂

    Ik vroeg me af of mensen dit herkennen ook in het thema ‘te’ veel voelen.
    En dank Adrienne! Ik ben door jouw website wat wijzer en ga het boekje lezen en misschien daarna het andere boek.
    Groet Karin

  2. Mooi om te lezen, je blog en alle reacties. Fijn om hier een beetje ‘thuis’ te komen. Ik ervaar het als zo’n intense opluchting om de dingen te laten zijn en met een open blik te kijken naar wat er gebeurt op zo’n moment. Niet te vechten tegen dat gevoel maar je mee laten nemen in wat er is. Ik merk dat ik daardoor minder mezelf kwijt raak in geforceerde gedachten van hoe iets zou moeten zijn. Toch is dat wel wat ik eerst probeer, kijken of ik er alsnog langs kan lopen. Want dat voelen is best heftig soms. Uiteindelijk overspoelt het me. Ik leer er ook vaak weer van. Het geeft verzachting. Naar mezelf en mijn omgeving.

  3. Voorheen- ging ik alle ins en outs checken en sommige dingen van alle kanten bekijken, waardoor je weer weet dat het goede beslissing was. En toch ..toch komt die wat-als..ik..dit dat zus zo.. etc…tsja – dan heb je heel mijn leven tesamen… als het echt teveel wordt, zocht ik vroege een leuk feestje uit, beetje flirten, dansen en bieren en kon er weer een paar maanden tegenaan.

    Waarom? omdat je het scheit aan de wereld-level even aantikt, even de koning zijn, misschien niet de goede manier, maar dat blijven ratelen ook niet.
    Dan ben ik weer een stuk rationeler en rustiger.. life’s short enjoy..

  4. Zo geruststellend om te lezen… precies wat ik op dit moment nodig had. Ik doe echt hard mijn best om al dat gevoel steeds meer toe te laten maar vind het nog steeds doodeng af en toe. Het alternatief, mezelf uitvlakken, heb ik echter te lang gedaan en daar wil ik ook vanaf. Bedankt Adrienne voor je treffende omschrijving van iets waar je je soms heel alleen en ‘afwijkend’ in kan voelen!

    1. Post
      Author
  5. Zo herkenbaar wat je schrijft…..die dagen zijn er met enige regelmaat. Ik lees ook bij anderen ‘herkenbaar’, er zijn dus echt meer mensen die het ook zo ervaren. Dat is voor mij wel een openbaring….

    1. Post
      Author
    2. Alleen het lezen al van het feit dat je niet alleen bent helpt mij inderdaad ook erg.
      Dus:
      Je bent niet alleen hierin.
      Het mag er zijn.
      Jij mag er zijn!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  6. Ooh zo herkenbaar. Ik heb van kinds af een mechanisme, de arme-ik, en die groeit soms uit tot een denk golf die gepaard gaat met intense zware dramatische gevoelens. Allen al dat ik mij hier bewust van ben is de clou. Ik ben als een mama voor mezelf, geduldig en lief en ik luister goed naar dat wat zo echt voelt, en schrijf alles op in mijn dagboek. Dan kan ga ik zoeken naar de positievere kanten die hangen aan het verhaal, en die zijn er altijd. Zoals mijn gejammer dat ik zo verwaarloost ben, wordt: Dat is juist mijn geluk omdat ik daardoor zo een goed intens contact met mezelf heb gehouden.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  7. Heel herkenbaar zowel het stuk van Adrienne als de reacties.
    Vooral anderen vragen/ uitleggen is lastig ook voor mij.
    Gelukkig 🙂 woon ik alleen. Hoewel ik graag wel echt samen wil zijn met een partner.
    Als er teveel mensen over mijn grenzen zijn gegaan moet ik echt terug in mezelf en heel duidelijk zijn. Soms ervaren anderen mij ook als teveel. Ik kan er gelukkig steeds beter tegen als ze dat aangeven. Voel me minder aangevallen dan vroeger. Wat het voor hen makkelijker maakt.

    1. Post
      Author
  8. Herkenbaar, ik leer en ervaar de laatste tijd dat het niet eng is om te voelen. Sinds kort ervaar ik voelen steeds meer als een bevrijding als het even te veel is (en er dus veel te voelen is). Het accepteren dat het zo is op dat moment geeft me vervolgens nieuwe inzichten die ik niet had gekregen als ik er niet bij stil had kunnen staan. Ik leer er steeds beter mee om gaan 🙂

    1. Post
      Author
  9. Och wat herkenbaar.
    Het doet me goed jou het zo mooi te zien omschrijven. Wat fijn dat ik niet alleen ben hierin. Dankjewel Adrienne.

    1. Grappig, ik had net vandaag zo’n bui. Wat mij meestal gebeurt is juist dat analyseren. Waarom voel ik me zo, heb ik daar wel een (heel) goede reden voor en hoe gaan we t oplossen.
      Denk dat ik de volgende keer ga proberen te voelen. Wel eng. Maar ik ga t proberen. Dank voor je les weer;)

    2. Post
      Author
  10. Het probleem met veel dierbaren is dat ze het hoogdbegaafd zijn niet (willen of kunnen) begrijpen. Sterker nog er zijn erbij die het glashard ontkennen.
    Gelukkig heb ik wel een lieve man die het probeert te begrijpen….

    1. Post
      Author
  11. Je eigen vraag niet (rationeel) kunnen beantwoorden, brengt op het moment nog meer gevoel van onmacht met zich mee. Bijna benijd ik dan de mensen waarvan ik vermoed dat ze -zonder vragen- aan de oppervlakte (kunnen) leven, en daardoor onverstoorbaar kunnen doorgaan. De nabijheid van zielsverwanten voelt fijn. Je weet dan dat je je niet hoeft te verantwoorden, ook niet aan jezelf. Dat het er mag zijn. Bedankt voor dit mooie stuk Adrienne.

    1. Post
      Author
  12. Na bijna een jaar “bezig” zijn met een zieke zus, ontvalt mij volkomen plotseling een andere zus. Gevoelens en emoties zijn heel hevig en heftig op dit moment, vooral de laatste 2 dagen.
    Net nu ik daarover nadenk, komt dit bericht binnen, en lees ik precies waar ik op dit moment doorheen ga. Zoveel herkenning! Waarom voelt het dan elke keer weer zo vreemd als ik in zo’n fase terecht kom? Voor mij voelt het dan alsof ik emotioneel en mentaal heel labiel ben en wil me daarvoor verschuilen. En op andere momenten wanneer het totaal niet speelt word ik vaak voor hard uitgemaakt. Hoe tegenstrijdig?!
    Ook herken ik aan de andere kant het hele vele mooie voelen, het uitzinnig genieten en willen delen van dit moois. Het in contact willen gaan met iedereen, deze vreugde delen. Het lijkt ook wel iets manisch? Bedenk ik me nu.
    Dit stuk gaat meer over het te veel voelen bij jezelf, het vorige stuk ging vooral over te veel voelen bij of door anderen. Ook hierin had ik veel herkenning, en het dan accepteren, het er leren laten zijn, Ik mag er zijn, helemaal zoals ik ben, zoals ik die ander er helemaal laat zijn. Of schuurt daar nog iets? Het niet meer oordelen leert mij de ander en mezelf volledig te accepteren. Werk in wording!

    1. Post
      Author
  13. ja, ik herken het. Blij dat je het een naam geven hebt. Tot nu toe wist ik niet wat er gaande was, maar ben blij dat ik het nu een naam kan geven.
    Overwelmd, ja, dat ben ik vaak. Ik ga dus vaker even ademen 🙂
    Als het gaat om negatieve gevoelens loslaten, dan is mijn truuk: ik beeld me in dat ik alle negatieve gevoelens, alles wat me stoort of ongelukkig maakt, in een zak stop en in het allesverzengende, neutraliserende groen vuur gooi. Ineens voel ik me dan bevrijd! Dan kan ik weer denken.
    Daarnaast blijven dan enkel de feiten over en daar kan ik dan rationeel mee om :))

    1. Post
      Author
  14. Inderdaad herkenbaar. Net een intensieve periode gehad en gisteren stroomde de emmer over. Ik heb me eraan overgegeven en heb een groot deel van de dag in bed gelegen (zoveel mogelijk de prikkels buitensluiten). Vandaag nog rustig aan doen en morgen ben ik er weer.
    Dit gebeurt ook steevast op dag 3 van de gezinsvakanties, dus we hebben afgesproken dat ik dan mijn pauzedag heb, waarop ik me terugtrek.
    Ik blijf het wel moeilijk vinden richting de rest van het gezin, maar weet ook dat het even noodzakelijk is.

    1. Post
      Author
  15. Fijn om dit te lezen en te weten dat ik dit niet als enige ervaar. Wat ik wel lastig vind is hoe ik naar mijn omgeving (man, kinderen, collegae) aan kan geven ‘wat er is’ en wat ik dan nodig heb.

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *