In één van mijn kantoorbanen heb ik mezelf oprecht afgevraagd: wat doen al die mensen de hele dag? Ik had bijna nooit meer dan een halve dag nodig en soms deed ik de hele dag niets en ramde ik van 17.00 tot 18.00 uur alles eruit, omdat het dan heerlijk rustig was en ik nul afleiding had.  

Eerst dacht ik dat ik misschien gewoon te weinig werk had, maar dat bleek vergelijkbaar te zijn met het werk van collega’s. Toen dacht ik dat zij misschien vaker of meer pauze hielden. Maar ik bleek zelf de meeste pauze te nemen… Fascinerend vond ik het. Zo moeilijk en veel was dit werk toch helemaal niet? 

Ik weet nog goed dat ik op kantoor zat en op de momenten van verveling mijn beeldscherm een beetje draaide zodat niemand kon zien wat ik aan het doen was. En vervolgens dwaalde ik dan een halve dag rond op Facebook tot iemand weer een opdrachtje voor me had.  

Ik weet ook nog goed hoe ik dagelijks net na de lunch achter mijn computer zat, terwijl ik heel hard mijn best moest doen om niet in slaap te knikkebollen. Als dat niet ergens wegstoffen is, weet ik het ook niet meer.  

Logischerwijs hield ik het op dit soort werkplekken niet lang vol. Het werd zo saai dat ik op een bepaald moment er echt het nut niet meer van kon inzien. Dus besloot ik het dan weer ergens anders te proberen. Niet geheel onverwachts liep ik daar weer tegen soortgelijke zaken aan. Je neemt jezelf natuurlijk altijd gewoon mee. 

Als hoogbegaafde ben je anders bedraad, denk je sneller en soms doe je ook sneller. Daardoor heb je bijvoorbeeld je werk eerder klaar dan collega’s en daardoor ga jij soms als een razende door de to-do’s heen terwijl je collega’s er uren langer mee bezig zijn.  

Soms zul je merken dat hier vanuit collega’s ook jaloezie door ontstaat. En onbedoeld kun je hen het gevoel geven dat zij niet goed of snel genoeg hun werk doen, als jij steeds al veel eerder klaar bent. Daarmee komt de angst tot stand dat zij daarop door jullie leidinggevende afgerekend gaan worden en dat wordt jou dan aangerekend.  

Je hebt het daarnaast nodig om intellectueel geprikkeld, gevoed en uitgedaagd te worden en als dat niet voldoende in je werk gebeurt, loop je het risico op verveling en uiteindelijk zelfs op een bore-out. En als je de onderliggende oorzaak niet oplost, dan blijf je steeds weer nieuw werk zoeken in de hoop dat je dan weer gevoed en geprikkeld wordt.  

Vaak kom je echter terecht in deze vicieuze cirkel:

1) Je begint enthousiast aan een nieuwe baan. Je vindt het fantastisch dat je daar weer nieuwe dingen leert. En vooral de eerste weken word je uitgedaagd en intellectueel geprikkeld door alle nieuwe mensen, systemen en werkzaamheden die jij jezelf eigen mag maken.

2) Zodra je dat nieuwe in de vingers hebt, wordt het echter al steeds minder interessant. Na jouw inwerkperiode, kom je namelijk terecht in het dagelijkse werk waar je vaak niet meer de groei en uitdaging vindt die je nodig hebt. Je loopt dan steeds meer tegen de kaders van jouw functie aan. Je merkt dat jij dingen ziet en overziet die jouw collega’s niet zien, maar je hebt niet altijd de mogelijkheden om daarop te handelen. Je bent vaker bezig met onderhoudende en terugkerende werkzaamheden. En als gevolg begint jouw enthousiasme steeds meer af te nemen.

3) Vervolgens komt de realisatie dat ook dit werk niet bij jou past. Misschien houd je het dan toch nog even vol, omdat je denkt dat je niet nu alweer van baan kunt wisselen. Maar, op een bepaald moment kijk je in de spiegel om tot de conclusie te komen dat je best wel ongelukkig bent in deze baan.

4) Uiteindelijk komt dan de beslissing om ergens weg te gaan. Hoe langer je hiermee hebt gewacht, hoe hoger ook de nood is. En dat is gevaarlijk, omdat je dan gefocust bent op zo snel mogelijk weer een nieuwe baan vinden.

5) Wanneer je aangrijpt wat toevallig op je pad komt of wanneer je in het verlengde blijft kijken van wat je nu doet, kom je weer aan het begin te staan van deze cirkel, maar dan op een andere werkplek. Je neemt jezelf natuurlijk steeds mee.

Wat je gaat merken is dat je deze cirkel steeds sneller gaat doorlopen. Je raakt steeds sneller ergens uitgekeken omdat die beginfase: de fase waarin je nog mag ontdekken hoe alles werkt, ook steeds minder uitdaging meebrengt. Daarom is het belangrijk dat je de weg van de verdieping gaat belopen.

Meer daarover ontdek je in het boek ‘Nooit meer ruzie met je baas‘. Je ontdekt in het boek ook wat de rol van hoogbegaafdheid is in je werk en meer over de vier HB-profielen die zich kunnen manifisteren in de werkomgeving.