Iemand moet de eerste zijn

Iemand moet de eerste zijn

Adrienne van den Bos hoogbegaafdheid 9 Comments

Ik heb het altijd leuk gevonden om plannen en ideeën te bedenken. Dat varieerde van nieuwe concepten tot oplossingen voor wereldproblemen of vraagstukken binnen bedrijven. 

Als geen ander weet ik daarom ook hoe het voelt om overweldigd te worden door je eigen grote ideeën. Of wat er gebeurt als je jouw ideeën deelt met mensen die op een andere manier in de wereld staan. Dan wordt al snel gezegd dat die plannen en ideeën onrealistisch zijn. Of er wordt meteen gevraagd “hoe ga jij dat doen dan?”

Vond ik super demotiverend. Ik wist nog helemaal niet hoe. En ik wilde helemaal niet horen dat het onrealistisch was. Dan was ik namelijk al snel mijn enthousiasme weer kwijt. Bovendien kreeg ik steeds het gevoel dat ik de enige was die over deze dingen nadacht. De enige die zag dat het anders kon. En als ik de enige ben, ja, dan ga ik mezelf ook afvragen hoe ik dat dan helemaal in mijn eentje moet gaan doen.

De tijd voor zijn

Vanwege het kenmerkende idealisme en het buiten bestaande kaders kunnen zien en denken, kunnen HB’ers concepten en ideeën bedenken die hun tijd vooruit zijn. Ik hoor vaak verhalen van hoogbegaafden die 5 jaar geleden al iets bedacht hadden, wat nu pas op de markt komt. Gevolgd door de opmerking “had ik toen mijn plan/idee maar doorgezet, ook al vonden anderen het onrealistisch”.

Het lastige is dat je als HB’er onderdeel bent van een minderheid die anders in de wereld staat. Anders ziet, anders denkt en anders doet. Het lijkt daarom soms alsof je de enige bent die ziet wat er beter kan. De enige die vooruitstrevende plannen en ideeën heeft. Of die als echte idealist kan zien hoe de wereld zou kunnen zijn. En als jij de enige denkt te zijn, dan ervaar je sneller machteloosheid, demotivatie en de gedachte dat het weinig zin heeft wat jij doet. 

Het begint met 1 persoon

Vaak vergeten we wat 1 persoon in beweging kan zetten. En dat alle grote dingen in gang zijn gezet door iemand. Iemand met een visie, een droom, een missie. Iemand die zich niet aan de kant heeft laten zetten of zich heeft laten ompraten door mensen die (goedbedoeld) vroegen “zou je dat nou wel doen?”

Ik moet dan vaak denken aan deze video waarin een man op een berg alleen staat te dansen. Niet alleen gaat hij onverstoorbaar verder, zijn plezier en enthousiasme werken aanstekelijk en trekken een tweede persoon aan, en dan een derde en vervolgens steeds meer. Zo werkt de ripple, zo ontstaat een movement. Wees dus nooit bang om ergens voor te gaan staan ook al lijk je nog de enige. Er moet iemand zijn die het voortouw neemt. Iemand moet de man (vrouw) op de berg zijn.

Wat kun je doen?

Ga op zoek naar mensen met een soortgelijke missie. Of mensen die iets in de wereld hebben gezet ook al was het onrealistisch. Dat gaat je sterken in jouw geloof. Dat sterkt ook in de gedachte dat je er niet alleen voor staat, dat je samen iets kunnen bereiken. Realiseer je ook dat onrealistisch eigenlijk alleen maar betekent dat het er nu nog niet is.

Als je niet weet hoe je het moet aanpakken en welke de stappen nodig zijn, vraag dan om hulp. Laat je coachen, zoek iemand die al verder is dan jij bent.

Onthoud dat wat jij doet een rippel effect kan veroorzaken. Er is maar 1 iemand nodig die opstaat. En zodra jij gaat, en blijft staan, voor waar je in gelooft, ga je merken dat er vanzelf de juiste mensen op aanhaken.

Ik ben benieuwd, herken je dit? En hoe ga jij er mee om? Laat je het me onder de blog weten?

Heb jij het ebook over hoogbegaafdheid al gelezen? Dat kun je gewoon gratis aanvragen!

Ik wil dat E-book!

Vorige blogVolgende blog

Comments 9

  1. Heel herkenbaar. Vaak lukt het me niet mensen mee te nemen in mijn gedachtegang en idee (misschien te vroeg, te abstract, teveel buiten de kaders?) en komt enige tijd later een collega/manager met ‘mijn’ idee en die krijgt dan wel gehoor. Dat vind ik niet erg: ik heb dan toch het idee dat ik wel een zaadje heb gepland . Ik hou soms echter wel bewust mijn mond want een idee opperen en dat het dan volkomen stil is blijf ik erg onprettig vinden. Ook al komen mensen dan enkele dagen later met: ik heb eens nagedacht over wat je zei…. Wat helpt is voor de vergadering alvast mijn idee bespreken met een paar mensen zodat ze er al over nagedacht kunnen hebben en inderdaad gelijkgestemden zoeken.
    In vergaderingen ga ik ook nog wel eens te kort door te bocht, blijkbaar is er toch een heel proces nodig om als groep iets te vinden waardoor het uiteindelijk een uur duurt om uit te komen op wat ik aan het begin van de vergadering al opperde. ‘Dat zei ik toch al’ is iets wat ik niet hardop uitspreek maar veel heel vaak denk…

  2. Niet herkenbaar. Ik ben eerder degene die zegt: “Mooi idee, maar heb je daar en daar ook rekening mee gehouden?”

  3. Heel herkenbaar. Ik wil communicatie strategie doen voor betekenisvolle ondernemers. Ben goed bezig en ik ga ervoor!

  4. Heel herkenbaar verhaal. Gelukkig heb ik hulp gekregen van een coach en een bestuurder die mij hier op wezen. Ik had een probleem al opgelost terwijl het bestuur het vermoeden had dat er iets was en de collega’s helemaal nog geen problemen hadden gezien. En mij dus ook niet begrepen. Nu ik als zelfstandige werk helpt dit me nu juist in de vraagstukken waar ze me voor inhuren.

  5. Wow wat herkenbaar, ik dacht vroeger: waarom zien anderen dit niet, waarom moet ik dit altijd verzinnen?
    Ik heb er een positieve wending aan gegeven om de dingen die ik echt belangrijk vind ook aan te pakken met kleine stapjes. Ben er achter dat het idee te brengen zodat de anderen het kunnen begrijpen de grootste uitdaging is.
    Het helpt mij ook te weten dat er gelukkig nog meer mensen zijn die hetzelfde ervaren. We mogen ons laten horen en gezien worden!

  6. Ik heb deze tekst in mijn Twitterprofiel staan:

    “De mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, zijn de mensen die dat ook echt doen.”

  7. Hoi Adrienne,

    Mooi wat je schrijft en ook herkenbaar. Hierdoor heb ik vaak mijn plannen en ideeen niet doorgezet. Ook toen ik mijn eigen bedrijf startte, nu ruim 5 jaar geleden zeiden mensen tegen me: zou je dat nu wel doen? Het is crisis, niet echt een goed moment om voor jezelf te beginnen. Ik ben blij dat ik toen niet heb geluisterd en mijn eigen gevoel heb gevolgd! Ik heb me al veel laten coachen zodat ik me steeds steviger voel in mijn gevoel volgen en dat in de wereld brengen wat uit mij wil!

    Dank voor het delen en de bewustwording, hoop dat je velen inspireert en helpt hiermee!

    Gr Saskia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *