Hoe beïnvloedt jouw menselijke omgeving jou?

Hoe beïnvloedt jouw menselijke omgeving jou?

Adrienne van den Bos Hoogbegaafdheid, Omgeving 8 Comments

Jarenlang dacht ik dat functioneren in een sociale omgevingen gelijkstond aan doodmoe thuiskomen. Sowieso ben ik al graag op mezelf. Maar deze ervaringen zorgde ervoor dat ik begon te geloven dat sociaal contact voor mij meer koste dan opleverde. En dat ik het daarom maar net zo goed uit de weg kon gaan. Alleen dat maakte aan de andere kant weer dat ik een soort ‘Remy – alleen op de wereld’ illusie kreeg. En dat zorgde voor behoorlijk wat eenzame momenten.  

Met de ontdekking dat ik hoogbegaafd ben en het beter begrijpen van hoogbegaafdheid, kwam ook de ontdekking dat ik anders in elkaar zit. Dat ik andere dingen nodig heb en verwacht uit het contact met anderen. Alleen al dat gaf een soort opluchting. En, ik kwam erachter dat er mensen waren waarmee ik kon connecten zonder dat ik op energieniveau leegliep. Mensen waarbij het voelde alsof we op eenzelfde frequentie communiceerde. Ik was dus niet “alleen op de wereld”. 

De invloed van jouw menselijke omgeving 

In de vorige blog hadden we het over de invloed van de fysieke omgeving. Net zo belangrijk is ook de menselijke omgeving waarin je functioneert. Er zijn inmiddels genoeg onderzoeken gedaan dat de mensen die het dichtst bij je staan de meeste invloed hebben op hoe jij in het leven staat. Jouw omgeving heeft invloed op wat je denkt, voelt en doet en daarom ook op de toekomst die jij voor jezelf creëert.  

Als hoogbegaafde is het niet vanzelfsprekend dat je gelijkgestemden om je heen hebt. En wanneer je zelf niet weet dat je anders bedraad bent, kan het lastig zijn om de mensen te vinden waar jij goed mee kunt connecten. Daarom begint het vinden van een passende omgeving ook altijd bij jezelf beter leren kennen. Wanneer jij weet wie jij bent, en je gaat daarvoor staan, ga je namelijk de mensen aantrekken die daarbij passen. Je gaat overigens ook de mensen afstoten die daar niet bij passen. Maar dat is helemaal niet erg. Je hoeft niet iedereen als vriend te hebben en te houden. Niet iedereen gaat jou leuk vinden net zoals jij niet iedereen leuk vindt. Het gaat erom dat jij je focust op de mensen waar je wel goed mee kunt.  

Een overgangsfase  

Wanneer je kritisch gaat kijken naar jouw huidige omgeving, kan het best zijn dat je erachter komt dat je daar wat wisselingen in te maken hebt. Daar komt vaak een stuk angst bij kijken. De angst dat je dan straks echt helemaal alleen bent. Maar weet dat dit een tijdelijke overbruggingsfase is. Pas als er ruimte ontstaat, kan er iets nieuws worden toegevoegd.  

Één van de meest waardevolle veranderingen die ik in de afgelopen jaren zelf ook heb doorgevoerd, is het selectief zijn op de mensen die ik toelaat in mijn directe omgeving. Dat betekende loslaten van mensen die niet bij mij passen op gebied van zienswijze en waarden. En het betekende dat ik tijd en energie ging investeren in het vinden van en het connecten met mensen die wel bij mij passen. Ook ik ging die overgangsfase door. Maar vanuit mezelf beter leren kennen, kwamen bijna als vanzelf de mensen in mijn leven waar ik energie van krijg en met veel plezier mee omga. Als ik kijk nu naar de mensen die inmiddels mijn levensreis mee bewandelen, dan ben ik intens dankbaar.   

Wat kun je doen? 

Wees je bewust van de invloed van jouw directe omgeving en kies bewust voor de mensen die je wel en niet toelaat. Investeer daarnaast in zelfonderzoek. Leer jezelf beter kennen zodat je weet hoe jij in elkaar zit, wat jij nodig hebt en wat voor mensen jij graag om je heen wilt hebben. Je gaat merken dat hoe beter jij jezelf kent en durft te zijn, des te meer mensen je aantrekt die daarbij passen. 

Zorg dat je mensen in je omgeving hebt die positief bijdragen aan wat jij denkt, voelt en doet. En wees bereid om jouw kostbare tijd te investeren in de mensen die je graag om je heen wilt houden en minder tijd te besteden aan de mensen die eigenlijk niet passen bij jou en de weg die jij te gaan hebt. 

Ik ben benieuwd, herken je dit? Welke impact heeft de menselijke omgeving op jou? Laat je het me onder de blog weten? 

Heb jij het e-book over hoogbegaafdheid al gelezen?
Dat kun je gewoon gratis aanvragen:

Ja, ik wil graag dat e-book!

Vorige blogVolgende blog

Comments 8

  1. Ik leef met verkeerde verwachtingen

    Hoe ik dingen begrijp en bekijk is niet zoals anderen dat doen, dat weet ik. Maar die indruk krijg ik meestal wel. Zelfs na checken, navragen heb ik nog steeds de indruk op één lijn te zitten met de ander. Hierdoor leef ik met verkeerde verwachtingen. Dit schaadt mijn vertrouwen in anderen en in mijzelf. Telkens als ik weer een beetje energie en moed heb verzameld om iets te gaan doen, doe ik dat beter onzichtbaar voor anderen. Geef ik het toch weer een kans een ander erbij te betrekken of er over te vertellen, gebeurt het weer. Weer minder vertrouwen in anderen en mijzelf. Weer het gevoel dat ik er weer ingetrapt ben, te positief dacht over het contact met anderen, dat het wel mogelijk is. Mijn positieve instelling afgestraft. Weer verder in isolement. Het leven met anderen lijkt onmogelijk, zonder anderen ook. Altijd spijt moeten krijgen van het delen van mijn leven met anderen. Steeds weer opnieuw bruisen van ideeën, die ik maar beter niet met anderen deel. Straks lijken ze weer enthousiast te worden, niet om het geheel, maar om een heel klein stukje daarvan. Waarna ik voor mijn eigen levensgeluk de grote ‘rest’ ga uitwerken. Voor wie? Alleen voor mijzelf. Mijn enthousiasme over het geheel kan ik niet delen. Omdat het niet ervaren kan worden door anderen. Dit alles maakt mij eenzaam. Ik voel mij uitgeput door zinloos dit proces telkens weer te doorlopen. Ik voel mij ‘op’, ‘moe’, ‘leeg’. Iedere poging hieruit te komen, heeft mij tot nu toe alleen maar verder teruggebracht naar dit punt. ‘Op’, ‘moe’ en ‘leeg’ botst verschrikkelijk met mijn ‘bruisen van ideeën’. Het voelt als een overslaande plaat in mij hoofd: idee!…oh nee, idee!…oh nee, idee!…oh nee. Alsof mijn hersenen zichzelf hebben leren corrigeren om mij te behoeden. Dit noemen ze depressie. Want op de vraag of ik nog ergens plezier uithaal, is mijn antwoord ‘nee’. Heb ik medicatie nodig om deze realiteit minder intens te beleven?
    Inmiddels heb ik afstand genomen van de meeste contacten die ik had en op zoek gegaan naar mensen die een positieve bijdrage kunnen leveren aan wat ik denk, voel en doe.

  2. ik zit momenteel ook in een overgangsfase. Ik had eerst veel vrienden die ik wilde helpen, die ik hielp, naar luisterde etc. Ik vertelde ook wel dingen van mezelf, maar dat deed ik vaak om de ander ruimte te geven om daarna zelf iets te vertellen.
    Nadat ik jouw blog las, besefte ik me eigenlijk pas dat ik de laatste tijd veel meer mensen om me heen heb verzameld, die gelijkwaardiger zijn. Waarmee ik met mijn problemen kan komen en gehoord en geholpen wordt en andersom.
    In de liefde, maar ook in vriendschap.
    Dankje voor die bewustwording. 😊

  3. Beste Adrienne,

    Het is echt heel bijzonder dat je steeds net iets bespreekbaar maakt waar ik op dat moment tegen aanloop of ervaar. Ook ik zit in die overgangsfase en realiseer me dat ik vaak zo doodmoe ben als ik thuiskom van bepaald activiteiten met mijn werk. Het klopt dat ik me dan juist heel alleen voel en merk dat ik me voel alsof het aan mij ligt, dat ik me anders moet gedragen en uiten zoals de groep dat doet. Alleen dat wil ik niet, ik wil graag trouw aan mezelf blijven. Fijn om dan weer even gesterkt te worden en je blog in mijn inbox te vinden, dat geeft me weer rust en de focus op de weg die ik ben ingeslagen!
    Dank je wel voor je steun en de realitycheck, zodat ik weer met vertrouwen en energie mijn pad kan vervolgen.

    Groetjes,
    Mirjam

    1. Post
      Author
  4. Voor mij hetzelfde als boven, heel herkenbaar en een soort van troostend dat ik dus niet de enige ben. Ik zit in die overgangsfase, eenzaamheid is al bekend. Het is heerlijk om mensen te ontmoeten die op gelijke frequentie zitten!

    1. Post
      Author
  5. Beste Adrienne, ik vind het bizar hoe jouw updates iedere keer aansluiten bij mijn lopende zaken. Dank je wel voor de regelmatige momenten van herkenning, erkenning, opluchting, aanmoediging. Hartelijke groet, Karin.

    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *