Een betere wereld is er al

Een betere wereld is er al

Adrienne | Gifted People Hoogbegaafdheid 1 Comment

Als hoogbegaafde kun je goed (over)zien wat er mis is. Mis met het “systeem”, mis met de samenleving, mis met de manier waarop we omgaan met onze middelen en mensen. We worden dagelijks ook overladen met slecht nieuws en klaagzangen over wat er allemaal misgaat in de wereld en daardoor lijkt het soms alsof er nog zo weinig goed is.

Dat samen met de gedachte dat jij alleen zo weinig kunt veranderen, is een grote oorzaak van existentiële depressie. Een vorm van depressie die steeds vaker in verband wordt gebracht met hoogbegaafdheid en het bijbehorende idealisme. Gedachtes die daarbij horen zijn “wat heeft het allemaal voor zin?” en “wie ben ik om de wereld te veranderen?”

De wereld willen veranderen, het “systeem” willen veranderen, wordt door de idealist vaak gezien als de norm. Alleen de wereld hoeft niet veranderd te worden. Althans niet helemaal of door jou alleen. Het enige wat jij hoeft te doen, is te worden wie jij kunt zijn. Weet of ontdek wat jouw plek is in deze wereld en ga jezelf daar dusdanig in ontwikkelen dat je vanuit die plek iets moois kunt bijdragen waar je zelf ook nog eens plezier en voldoening uit haalt.

Er is al heel veel goed

Als je om heen kijkt, dan hoop ik ook dat je ziet hoeveel er al wel goed is. Iedere dag doen mensen iets goeds voor andere mensen. Iedere dag gebeuren er fantastische dingen. Iedere dag wordt er iets mogelijk gemaakt wat gisteren nog niet mogelijk was.

In heel veel opzichten hebben we het in de Westerse samenleving ontzettend goed. En het is makkelijk om daar over heen te stappen. Het is makkelijk om dat aan de kant te schuiven als vanzelfsprekend. Het is makkelijk om steeds de vinger te wijzen naar die minderheid die misbruik maakt van iets of iemand. Maar hoe vaak neem je de tijd om dankbaar te zijn? Dankbaar voor de mooie dingen in de wereld waar je nu even niets voor hoeft te doen? Dankbaar voor die ene onbekende persoon die er voor je was toen je het nodig had.

Dankbaar kun je altijd zijn

Realiseer je daarnaast dat in het dagelijks leven positieve en vervelende dingen gebeuren. En dat ongeacht hoe goed jouw leven ook gaat, er altijd gebeurtenissen zijn waar je geen invloed op hebt en die je niet zo prettig vindt. Je verliest iemand waar je van houdt. Een belangrijke opdracht gaat niet door. Je maakt een fout.

Er zijn genoeg gebeurtenissen die je voor de geest kunt halen waar je op het moment zelf niet dankbaar voor kunt zijn. Maar je kunt wel dankbaar zijn voor de momenten die je met die persoon hebt mogen doorbrengen. Je kunt dankbaar zijn voor de nieuwe ruimte die is ontstaan, omdat blijkbaar deze opdracht niet de juiste was voor jou. En je kunt dankbaar zijn voor de lessen die je leert uit jouw “mislukkingen”. Hoe meer je leert dankbaar te zijn, des te mooier de wereld er al uit ziet.

Wat kun je doen?

  • Bedenk wat jij zou willen bijdragen. Wat is jouw plek? Wie wil jij zijn en wat wil jij daarmee voor de wereld om je heen betekenen?
  • Schrijf voor jezelf eens op wat er nu al goed is in je leven en waar je dankbaar voor kunt zijn. Lees dit regelmatig door en vul het aan. Zorg dat je altijd kunt zien dat er genoeg is om dankbaar voor te zijn. Alleen al daarmee is de wereld al mooier.

Laat je me onder deze blog weten wat er al goed gaat in jouw leven?


Heb jij mijn E-book over hoogbegaafdheid al gelezen?
Die kun je hier gratis aanvragen!

 

Ik wil het E-book!

Vorige blogVolgende blog

Comments 1

  1. Mooi en herkenbaar, Adrienne!

    Dank voor deze mooie blog serie.

    Wat er (al) goed gaat in mijn leven:
    * eindelijk het gevoel dat ik grip heb op mijn rol als moeder en huishoudster, euh, ik bedoel CHO (Central Household Officer)
    * straks brandnetel-courgette soep maken met zoonlief, hij vindt dat ook leuk, en het is me gelukt voor mezelf te zorgen en de netels mét (niet zonder) keukenhandschoenen te plukken
    * dankzij de KOPP groep van Arkin in Amsterdam heb ik nu een groep mensen die ik regelmatig tref, met wie ik de uitdagingen (patronen, grenzen stellen, omgaan met rouw) van het leven als (volwassen) kind van een ouder met psychische problemen kan delen, me beluisterd en gehoord weet, waar ik zelf kan bijdragen door te luisteren en er te zijn… samen lachen, ook! En zo lukt het beter om deze behoefte (tot werkelijk contact, elkaar in kwetsbaarheid en kracht te ontmoeten) ook in mijn andere contacten en relaties te vervullen. En om grenzen te stellen, voor mezelf te zorgen/opkomen etc. Aanrader! (En in Amsterdam niet duur, maar 15e voor de 8 georganiseerde bijeenkomsten, nu doen wij zelf verder).

    Trouwens heb ik net het boek “Zondagskind” van Judith Visser uit, ook heel mooi, deels herkenbaar… en ik begrijp nu beter waarom sommigen een hond “moeten” hebben 😉 (ben zelf meer een cat person).

    Hartelijke groet =)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.