Bore-out

Bore-out waiting to happen

Adrienne van den Bos hoogbegaafdheid 12 Comments

Na de burn-out, die in mijn geval werd opgelost door andere prioriteiten stellen, meer rust nemen en mezelf wat minder hoge eisen stellen (wat overigens wel wat training vergde), kwam ik op een later moment wederom die oververmoeidheid tegen. Ik begreep het niet, ik nam voldoende rust, ik deed niet te veel. Waar kwam dit dan vandaan?

Ik nam nog meer rust en ik zorgde voor meer alleentijd. Maar ik werd er alleen maar meer moe van. Het was in die periode dat ik de bore-out ontdekte. In zekere zin de andere kant van de balans. Daar waarbij de burn-out gaat om het te veel doen, is er bij de bore-out namelijk meer sprake van te weinig. Te weinig groei, te weinig inspiratie, te weinig uitdaging.

Bore-out

Bore-out is vaak een gevolg van te lang onder je niveau te hebben gewerkt. Een gebrek aan uitdaging, inspiratie en persoonlijke groei. Emoties die je daarbij ervaart zijn bijvoorbeeld lusteloosheid, wanhoop, somberheid, nutteloosheid en je voelt je ook ongeïnspireerd. Het kan bovendien leiden tot een existentiële depressie (wat is de zin van dit alles?).

Bore-out komt vaak voor bij HB’ers die:

  • weinig zelfvertrouwen hebben en daardoor geen uitdagingen op hun niveau aan durven gaan, uitdagingen die buiten de comfortzone liggen
  • veel van waar ze aan beginnen niet afmaken, steeds helemaal overnieuw beginnen zonder iets voor zichzelf op te bouwen en daardoor blijven hangen in de beginnersfase

Het is ontzettend belangrijk dat je intellectueel wordt uitgedaagd. In je werk en in je relaties. Wanneer je last hebt van het “imposter syndroom”, twijfelt aan jezelf en aan jouw kunnen, voelt het veiliger om te blijven doen wat je al weet dat je het kunt en om uitdagingen aan te gaan waarvan je bijna zeker bent dat je er succesvol in gaat zijn. Maar daar ga je niet de groei in vinden die jij nodig hebt. Dit leidt tot intellectuele armoede en uiteindelijk de bore-out. Deze bore-out voelt ook als een vermoeidheid. Veel willen slapen, ongeïnspireerd zijn en nergens zin in hebben, zijn kenmerkende signalen.

Wat kun je doen?

Wat je in ieder geval al kunt doen is voor jezelf op zoek gaan naar iets wat jou intellectueel prikkelt. Ook al heb je daar nog niet heel veel zin in. Houd het klein voor jezelf. Begin dus niet gelijk aan een vierjarige opleiding of iets waarin je jezelf moet “bewijzen”. Kijk een interessante video. Lees een boek dat je aanspreekt. Wees kritisch m.b.t. de mensen waar je mee afspreekt en zorg dat je klagers en negatievelingen ver bij je vandaan houdt.

Ga daarnaast oefenen met de volgende overtuigingen:

  • Het is niet nodig dat ik alles goed doe. Ik mag fouten maken en dat zegt niets over de persoon die ik ben. Het zegt alleen dat ik aan het leren ben
  • Ik heb het nodig om uitgedaagd te worden en ik weet dat ik meer kan, dat kan alleen tot uiting komen als ik nieuwe uitdagingen aan durf te gaan
  • Ik hoef mezelf aan niemand te bewijzen

Er zijn uitdagingen waarbij je jezelf gaat tegenkomen en je gaat fouten maken. Dat is allemaal onderdeel van de levensreis. Gun jezelf om te groeien als mens en realiseer je dat groei komt door wat je leert en door steeds een klein stapje buiten je huidige comfortzone te zetten. Gun jezelf een uitdagend leven.

Ik ben benieuwd, herken je dit? Laat je het me onder de blog weten?

Heb jij het ebook over hoogbegaafdheid al gelezen? Dat kun je gewoon gratis aanvragen!

Ik wil dat E-book!

Vorige blogVolgende blog

Comments 12

  1. Voor mij ook erg/eng herkenbaar. Werk aan de winkel: ik houd de wat-kun-je-doen-tips in gedachten.
    Bedankt Adrienne.

  2. Ik denk dat dit voor mij geldt/gold. Ben al wel een uitdagender baan aangegaan en voel me minder ‘bored’. Denk wel steeds ‘ dit kan ik niet, dit stel ik uit, een ander kan het beter, dus ik steek mijn nek maar niet uit. Gevoel van ‘ ik moet me bewijzen’ is groot…
    Dank voor je schrijven!

  3. Als routine werk te saai wordt, ga ik vaak dingen doen die helemaaal niet nodig zijn. Daar haal ik dan ook geen voldoening meer uit, en loopt ook achterstallig werk naar de ‘deadline’, oké, ik werk het weg, maar het is gewoon saai.
    Dat staat dan tegenover de hele dag puzzelen en uitzoeken van administratieve posten. De voldoening komt pas na een week. Gedeeltelijk. Of niet.

  4. Hm. Klinkt eng herkenbaar. Ik wil me soms wel ziek melden of in de auto blijven zitten, als ik mijn lessen niet een beetje heb voorbereid. Dat had ik vroeger nooit, improviseren vond ik fantastisch!
    Nu begonnen aan een thuiscursus (woah FLOW TE PAKKEN!), maar met een baby en een halve baan kan ik me daar niet altijd zo op storten als de HB’er in mij wenst…

  5. Na (weer) in de negatieve spiraal terecht te zijn gekomen sta ik op het punt een revalidatie traject in te gaan . Te weinig wordt onderkend dat een herstelplek uitdaging moet hebben en wordt je op een veilige plek zonder afbreukrisico gezet. Herstel is hierdoor een uitdaging omdat men niet begrijpt wat (gebrek aan) uitdaging doet.

  6. OH ja, heel herkenbaar.
    Vooral de existentiële depressie. Als ik die op mijn werk tegenkom weet ik dat ik ergens te bang voor ben om op te pakken omdat ik het misschien niet zou kunnen.
    Dan is het zaak om te kijken hoe ik het wel kan doen. De uitdaging kleiner en overzichtelijker maken werkt dan vaak het beste. Zo kan zo’n depressietje maar een dag duren. Als er ik er niks mee doe blijft hij tot ik het aanpak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *